กลางอากาศ สีหน้าของอู๋เหลาโก่วไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขามองดูเสาเหล็กยักษ์ที่กำลังจะแทงทะลุร่างของเขาอย่างสงบ พลางค่อยๆ กำมือทั้งสองข้างแน่นความมืดรอบกายพลันเดือดพล่าน!เงามืดปกคลุมโลหะทั้งหมดในพริบตา ครึ่งวินาทีต่อมา โลหะทั้งหมดราวกับถูกทาด้วยสีดำ มืดสนิทดั่งน้ำหมึกพร้อมกับที่อู๋เหลาโก่วกำหมัด เสาเหล็กยักษ์กลางอากาศส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ราวกับมีมือยักษ์ที่มองไม่เห็นกำลังบิดโลหะทุกชิ้นให้เป็นเกลียว!ปัง! ปัง! ปัง!โลหะถูกบิดจนแตกออกทีละชิ้นๆ ค้างอยู่กลางอากาศ ไม่ว่าสาวกลำดับสี่จะพยายามควบคุมอย่างไรก็ไม่อาจต้านทานได้มุมปากของอู๋เหลาโก่วยกขึ้นเล็กน้อย เศษเหล็กสีดำมากมายลอยล้อมรอบตัวเขาเป็นวงตั้งแต่วินาทีที่พวกมันถูกความมืดกลืนกิน พวกมันก็เป็นของอู๋เหลาโก่วเท่านั้นอู๋เหลาโก่วเกี่ยวนิ้วเบาๆ งูเหล็กยักษ์ที่พันรอบตัวเขาก็คลายออก พับและหมุนอย่างรวดเร็ว กลายเป็นบัลลังก์เหล็กสีดำลอยอยู่กลางอากาศในพริบตาเขานั่งบนบัลลังก์เหล็ก หรี่ตามองสาวกทั้งสองด้านล่าง แผ่รังสีอำนาจที่มองไม่เห็นหลินชีเยี่ยมองภาพตรงหน้า รู้สึกขมขื่นในใจอย่างบอกไม่ถูก‘อะไรคือความเท่กันแน่?’ทั้งที่เป็นแค่ของก๊อป แต่พอถูกยกระดับเป็นกึ่งอนันต์ กลับแข็งแกร่งถึงขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่การกลืนกินโลหะทั้งหมดแล้วพับเป็นบัลลังก์เหล็ก ก็เกินจินตนาการของหลินชีเยี่ยแล้ว‘เมื่อฉันถึงระดับนั้น จะต้องเท่มากกว่าอู๋เหลาโก่วในตอน
