“ที่นี่อีกสักพักอาจจะอันตราย นายไปก่อนเถอะ ไม่อย่างนั้นจะถูกลากเข้ามาพัวพัน”หลินชีเยี่ยลังเลครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “คุณก็ระวังตัวด้วยนะครับ”มุมปากของอู๋เหลาโก่วยกขึ้นเล็กน้อย เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากบัลลังก์เหล็กสีดำ ความมืดรอบกายถักทอเป็นเสื้อคลุมยาว กลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกับราตรี“ไปเถอะ ออกไปจากที่นี่ อย่ากลับมาอีกจะดีที่สุด……บางทีสักวันหนึ่ง เราอาจจะได้พบกันอีกครั้งนอกศูนย์ไจเจี้ย”อู๋เหลาโก่วราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ดวงตาของเขาปรากฏความเศร้าจางๆ พึมพำด้วยเสียงที่ได้ยินเพียงตัวเองว่า“หวังว่าวันนั้นจะไม่มีวันมาถึง”หลินชีเยี่ยมองอู๋เหลาโก่วเป็นครั้งสุดท้าย ร่างกายสั่นไหวแล้วหายไปในความมืด อู๋เหลาโก่วใช้ความมืดปกปิดร่องรอยของหลินชีเยี่ย แม้สาวกทั้งสามคนจะพยายามขัดขวางเขา ก็ไม่มีทางหาเขาเจอ“ปล่อยให้ไอ้หนูนั่นหนีไปจนได้” ลำดับสี่ขมวดคิ้วแน่น“หนีก็หนีไป แค่เขาออกจากศูนย์ไจเจี้ย เร็วหรือช้าก็ต้องหาเขาเจอ” ลำดับสองเอ่ยเสียงเรียบ “ตอนนี้ จัดการอู๋ทงเสวียนก่อน”อู๋เหลาโก่วมองสามคนตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง พลังอันยิ่งใหญ่ระเบิดออกมาอย่างรุนแรง คลื่นพลังขั้นพิภพสี่สายปะทะกันอย่างไม่มีลูกเล่น“อยากฆ่าฉัน ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอกนะ”ห้องทำงานไป๋หลี่พั่งพั่งยืนอยู่ข้างหน้าต่าง มองดูเขตคุกที่ไม่ไกลออกไปซึ่งมีเปลวไฟลุกโชน แล้วกลืนน้ำลายอย่างเงียบๆ“พ่อของผมใช้เงินไปเท่าไหร่กันนะ ถึงได้ซื้อผลลัพธ์แบบนี้มา……ขนาดนี้ไม่
