ออกจากด้านนอก เซี่ยอวี่ยืนอยู่ที่ประตูเห็นคนสองคนในห้องจู่ๆ ก็ชะงักอยู่กับที่ไป๋หลี่พั่งพั่งสะดุ้งโหยง“ทำไมพวกนายยังอยู่ที่นี่?” เซี่ยอวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย“พวกเรา……กำลังจะออกเดินทางพอดี” ไป๋หลี่พั่งพั่งเกาหัวแกรกๆ ตอบอย่างลังเล“ไม่สิ” เซี่ยอวี่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น “พวกนายสองคนอยู่ที่นี่ แล้วสองคนที่ดึงความสนใจอยู่นอกศูนย์ไจเจี้ย……เป็นใครกัน?”สีหน้าของไป๋หลี่พั่งพั่งแข็งทื่อ อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว……ด้านหลัง ดวงตาของเฉาเยวียนหรี่ลง ค่อยๆ เอื้อมมือไปที่ด้ามดาบในตอนนั้นเอง เซี่ยอวี่เหมือนจะรู้สึกอะไรบางอย่าง หันขวับไปมอง เห็นร่างในเสื้อกาวน์สีขาว สวมแว่นตา กำลังเดินมาอย่างช้าๆ ที่ปลายทางเดิน“นาย? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?” เมื่อเซี่ยอวี่เห็นคนที่มา สีหน้าจึงดูไม่ค่อยดีหมอหลี่เอามือล้วงกระเป๋า หยุดยืนตรงหน้าเซี่ยอวี่ ส่ายหน้าอย่างเสียดาย “ไม่นึกเลยว่า คุณจะเป็นหนอนบ่อนไส้……”
