เมื่อได้ยินประโยคนี้ ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตะลึง“แต่ก็ไม่แปลกที่พวกแกจะเข้าใจผิด ผนึกต้องห้ามนี้ฉันใช้มานานหลายปีแล้ว การที่คนจะเข้าใจผิดก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะว่า… มันใช้งานได้ดีจริงๆ” อู๋เหลาโก่วพูดพลางค่อยๆ เดินไปข้างๆ หลินชีเยี่ย แล้วตบไหล่เขาหลินชีเยี่ยมองการกระทำของอู๋เหลาโก่วอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าเขาต้องการทำอะไรกันแน่อู๋เหลาโก่วตบไหล่ครั้งหนึ่งแล้วชะงักไป สีหน้าดูแปลกๆ ลังเลครู่หนึ่งแล้วตบอีกครั้ง แล้วก็ชะงักอีก ตบอีกครั้ง…จากนั้นก็จมอยู่ในภวังค์ความคิด“นายมีผนึกต้องห้ามกี่อันกันแน่?” อู๋เหลาโก่วอดถามไม่ได้หลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่ง “รอให้ผมนับก่อน……”อู๋เหลาโก่ว “……”“ช่างเถอะ แบบนี้ก็ได้” อู๋เหลาโก่วโบกมือแล้วหันไปมองสาวกสองคนที่กำลังงุนงง “ฉันจะให้พวกแกได้เห็นผนึกต้องห้ามที่แท้จริงของฉัน……[ไร้รูปลักษณ์]”ดวงตาทั้งสองข้างของอู๋เหลาโก่วกลายเป็นสีดำ ความมืดสุดขีดแผ่ขยายออกจากตัวเขาเป็นศูนย์กลาง กลืนกินแสงสว่างรอบข้างในพริบตา ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิดทอดตัวลงมาเชื่อมต่อกับความมืดใต้เท้าของเขา ลึกล้ำดั่งห้วงเหวพื้นดิน ท้องฟ้า เปลวไฟที่ลุกโชน อาคารที่พังทลาย รวมถึงความวุ่นวายในที่ห่างออกไป ทั้งหมดหายวับไป ครึ่งหนึ่งของศูนย์ไจเจี้ยถูกปกคลุมด้วยความมืดสมบูรณ์ มีเพียงร่างของอู๋เหลาโก่วเท่านั้นที่ยังคงสีสันเดิมไว้เขายืนอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นราชาแห่งรัตติกาล“นี่มัน… [ผนึกเทวะแห่งรา
