ป็นชิ้นๆ ในชั่วพริบตาก็พังทลายลงมาอย่างรุนแรง ร่องลึกกว้างราวสองสามเมตรปรากฏขึ้นอย่างน่าสยดสยองบนพื้นดินด้านหลังเขา ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีอันมืดมิด ชั้นเมฆหนาทึบถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนโดยไม่รู้ตัว รอยแยกคดเคี้ยวทอดยาวไปจนสุดขอบฟ้า“อ๊ากกก!!” ลำดับหกร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด เสียงร่ำไห้ก้องกังวานในราตรีกาลเพียงการโจมตีครั้งเดียว อู๋เหลาโก่วก็ทำลายนักรบผู้แข็งแกร่งขั้นพิภพไปแล้วหนึ่งคนลำดับสี่ที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้น สีหน้าก็เขียวคล้ำ รีบยื่นมือทั้งสองไปด้านหลังคว้าอาคารที่พังทลาย โครงสร้างโลหะหนักพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ถูกตัดเป็นเสาเหล็กแหลมขนาดมหึมาในอากาศ ร่วงหล่นลงมาใส่อู๋เหลาโก่วราวกับห่าฝน!ในขณะเดียวกัน พื้นดินใต้เท้าของอู๋เหลาโก่วก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ท่อโลหะที่ฝังอยู่ใต้ดินพุ่งทะลุขึ้นมาอย่างฉับพลัน พันรัดร่างของอู๋เหลาโก่วราวกับงูเหลือม จำกัดการเคลื่อนไหวของเขาอู๋เหลาโก่วที่ถูกท่อโลหะพันธนาการร่างกายถูกลากออกจากพื้นดินทันที แขวนค้างอยู่กลางอากาศอย่างแน่นหนาราวกับนักโทษที่ถูกตรึงบนไม้กางเขนเหล็ก กำลังรอรับการพิพากษาจากโชคชะตา
