ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อหันจินหลงเห็นสายตาของหลินชีเยี่ย หัวใจของเขาก็สั่นไหวเล็กน้อย จู่ๆ ก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาแต่เรื่องราวได้มาถึงจุดนี้แล้ว ไม่มีทางแก้ไขได้อีกแล้ว และหันจินหลงก็ยังเชื่อมั่นว่า ภายใต้อิทธิพลของหินจารึกเจิ้นซวี่นี้ หลินชีเยี่ยก็คงจะแค่ขั้นชวนเท่านั้นหากจะสูงกว่านั้น ก็เว้นเสียแต่ว่าหลินชีเยี่ยจะเป็นขั้นพิภพหรือขั้นอนันต์ มาตั้งแต่ต้น แต่เมื่อพิจารณาจากอายุของเขาแล้ว มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยและพวกเขาทั้งสี่คนก็ล้วนอยู่ขั้นชวนเหมือนกันหมด การต่อสู้สี่ต่อหนึ่งในขั้นเดียวกัน เขาคิดไม่ออกเลยว่าตัวเองจะแพ้ได้อย่างไร!ในบรรดาทั้งสี่คน คนที่ลงมือก่อนก็คือชายร่างผอมแห้ง!เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาจากพื้นกำมือหนึ่ง ใช้ปลายนิ้วดีดมันออกไปด้วยความเร็วสูงไปทางหลินชีเยี่ย พร้อมกันนั้นบนผิวของก้อนหินก็ปรากฏแสงสีขาวขึ้นมา ขนาดของมันขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วในอากาศ พอมาถึงตรงหน้าของหลินชีเยี่ย กินแต่ละก้อนก็กลายเป็นหินขนาดมหึมาที่มีรัศมี 4 – 5 เมตร!หินยักษ์หลายก้อนพุ่งเข้ามาด้วยพลังงานจลน์อันน่าสะพรึงกลัว ราวกับลูกปืนใหญ่ที่ยิงเข้าใส่หลินชีเยี่ย!แต่หลินชีเยี่ยเพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่มีทีท่าว่าจะหลบหลีกแต่อย่างใด ในตอนที่หินยักษ์กำลังจะสัมผัสร่างของเขา เขาก็ยื่นมือออกไป แล้วดีดนิ้วเบาๆ“ปั๊บ!!”แสงสีทองแสบตาปรากฏขึ้นอย่างฉับพลันบนหินขนาดมหึมาทุกก้อน จากนั้นหินเหล่านี้ก็เคลื่อนที่
