เดินทางโดยสวัสดิภาพ]เสียงของชายคนนั้นหายไป ได้ยินเพียงเสียงกลไกเบาๆ ประตูใสตรงหน้าหลินชีเยี่ยก็เปิดออก นอกประตูภายใต้ท้องฟ้ายามราตรี เปลวไฟสีแดงเข้มลุกไหม้อยู่ในอาคารที่อยู่ไกลออกไป ส่องสว่างมุมหนึ่งของม่านราตรีที่ทอดต่ำลงมา“……เดินทางโดยสวัสดิภาพสินะ”หลินชีเยี่ยจำได้อย่างชัดเจนว่า ทุกครั้งก่อนหน้านี้เมื่อผู้ช่วยพยาบาลตอบรหัสลับถูกต้อง คำตอบของอีกฝ่ายจะเป็น ‘รหัสลับถูกต้อง เชิญผ่านไปได้’ แต่ครั้งนี้… กลับเป็น ‘เดินทางโดยสวัสดิภาพ’ถ้าเขาเดาไม่ผิด คนที่รับผิดชอบการตอบรหัสลับคนนั้น คงถูกอู๋เหลาโก่วดึงเข้าไปในความฝันแล้ว นั่นหมายความว่าคนที่พูดคุยกับหลินชีเยี่ยเมื่อสักครู่ ที่จริงแล้วก็คืออู๋เหลาโก่วนั่นเองเขาบอกว่าจะช่วยให้ฉันออกจากที่นี่ ที่แท้ก็หมายความแบบนี้……หลินชีเยี่ยเดินผ่านประตูใสออกไป หันกลับมามองโรงพยาบาลจิตเวชที่คุ้นเคยอีกครั้ง ดวงตาฉายแววซับซ้อน“หวังว่าจะไม่ต้องกลับมาอีก” เขาพึมพำ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าสู่ความมืดของราตรีด้านนอกศูนย์ไจเจี้ยลำดับที่สองเกี่ยวนิ้วเบาๆ เชือกที่พันร่างทั้งสามคนก็ขาดออกทันทีเสิ่นชิงจู่ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนตัว เงยหน้ามองท้องฟ้าสีแดงเข้มในที่ไกล ตาหรี่ลงเล็กน้อย“ถึงกับมัดพวกเราไว้จนถึงตอนกลางคืน……ถ้าได้เจอเจ้าอ้วนน้อยนั่น ฉันจะต้องเชือดมันทั้งเป็นแน่!” ลำดับที่ห้านวดไหล่ที่แข็งทื่อพลางหาว“นายนอนหลับยาวถึงกลางคืนได้ ก็เก่งอยู่เหมือนกัน” ลำดับที่สองพูด
