บคุมด้วยตนเอง][เปิดประตูห้องขังหมายเลข 21682 33214 35731…]…พรึ่บ!แสงไฟทั้งหมดของศูนย์ไจเจี้ยดับลงในพริบตา ทุกอย่างจมดิ่งลงสู่ห้วงความมืดความมืดที่มาเยือนอย่างฉับพลันทำให้ผู้คุมทุกคนที่ประจำการอยู่เบิกตากว้าง ไม่เพียงแต่พวกเขาเท่านั้น แม้แต่นักโทษในห้องขังก็มึนงงไปด้วย“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมถึงมืด?”“ไฟดับเหรอ?”“พูดบ้าอะไร! ที่นี่คือศูนย์ไจเจี้ยนะ! ต่อให้ทั้งต้าเซี่ยไฟดับ ที่นี่ก็ไม่น่าจะดับ!”“แต่มันก็ดับจริงๆ นี่นา!”“ลองดูซิว่าประตูห้องขังเปิดได้ไหม!”“เฮ้ย! เปิดไม่ได้!”“งั้นก็ไม่ใช่ไฟดับ คงเป็นแค่ระบบไฟขัดข้อง เดี๋ยวก็คงจะซ่อมเสร็จ”“เฮอะ ฉันนึกว่าถึงเวลาแหกคุกซะแล้ว……”“แกคิดอะไรเพ้อเจ้อ ถึงเปิดประตูห้องขังให้ แกกล้าออกไปเหรอ? ออกไปแล้วจะวิ่งไปไหน?”“ฉันแค่พูดเล่นน่า……”ห้องขังที่เคยเงียบสงบกลับเต็มไปด้วยเสียงอึกทึก ผู้คุมที่เฝ้าอยู่บริเวณนี้เห็นไฟดับก็ใจหาย แต่พอรู้ว่าประตูไม่ได้เปิด ก็โล่งใจพร้อมกันยังดีที่เป็นแค่ระบบไฟขัดข้อง แค่ไม่มีไฟฟ้าใช้เท่านั้น คงจะซ่อมเสร็จเร็วๆ นี้ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าในพื้นที่ห้องขังที่มืดและอึกทึกนี้ มีประตูห้องขังสามบานที่เปิดออกช้าๆ……นักโทษสามคนที่เป็นสาวกแอบย่องออกมาจากห้องขังของตัวเองอย่างเงียบเชียบ คลำทางผ่านระเบียงทางเดินในความมืด มาถึงมุมลับแห่งหนึ่ง“มากันครบแล้วเหรอ?” ลำดับที่สี่ถามเสียงเบา“มาแล้ว” ลำดับที่หกพยักหน้า“อืม” ลำดับที่สิบสองก็พยักหน้าเช่นกั
