อีกาสีดำบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า ส่งเสียงร้องแหลมแสบแก้วหูหลินชีเยี่ยเดินผ่านทางเล็กๆ ที่ทรุดโทรม ออกมาจากระหว่างบ้านเตี้ยสองหลัง เห็นร่างที่นั่งยองๆ อยู่กลางลานโล่ง จึงถอนหายใจอย่างจนปัญญา“คุณบุกเข้ามาในความฝันของผมอีกแล้ว” หลินชีเยี่ยเอ่ยขึ้นอย่างช้าๆกลางลานโล่ง อู๋เหลาโก่วที่สวมชุดคนไข้ไม่ได้หันกลับมา แต่จ้องมองรอยบาดบนพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ราวกับเห็นภาพบางอย่าง ดวงตาขุ่นมัวปรากฏแววเศร้าสร้อย“ที่นี่……คือส่วนลึกที่สุดในความฝันของนายแล้ว” เสียงของอู๋เหลาโก่วฟังดูแก่ชรา “ที่นี่ เคยมีคนสำคัญของนายตายใช่ไหม?”สายตาของหลินชีเยี่ยละจากบ้านเตี้ยคุ้นตาไม่ไกลนัก มองไปยังลานโล่งตรงหน้า ในหัวราวกับย้อนกลับไปคืนฝนตกนั้นอีกครั้ง เห็นร่างที่ถือดาบในสายฝนซ้ำอีก…“ใช่”หลังจากผ่านไปนาน หลินชีเยี่ยค่อยพยักหน้า“ดังนั้น การที่คุณเข้ามาในความฝันของผมครั้งแล้วครั้งเล่า ก็เพื่อมาที่นี่?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณต้องการทำอะไรกันแน่?”“ฉันแค่อยากดูว่าพวกเราเป็นคนประเภทเดียวกันหรือเปล่า” อู๋เหลาโก่วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หันมามองหลินชีเยี่ยความขุ่นมัวในดวงตาหายไปแล้ว แทนที่ด้วยดวงตาที่ลึกล้ำและผ่านโลกมามากนี่เป็นครั้งแรกที่หลินชีเยี่ยเห็นอู๋เหลาโก่วลุกขึ้นจากท่านั่งยองๆ และพูดคุยกับเขาด้วยน้ำเสียงปกติ“แล้วผลเป็นยังไง?”“ใช่” อู๋เหลาโก่วพยักหน้าเบาๆ พูดอย่างมั่นใจ “พวกเราเป็นคนประเภทเดียวกัน”หลินชีเยี่ยจ้องม
