ไมเพื่อนๆ เขาถึงต้องตามล่าเขาล่ะ?”“เรื่องนี้ฉันก็ไม่รู้”“ผมว่ามันฟังดูไม่สมเหตุสมผล” หลินชีเยี่ยครุ่นคิดอยู่นาน “ในเมื่ออู๋เหลาโก่วยังอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช แสดงว่าเขาคงไม่ได้ทำผิดร้ายแรงถึงขั้นละเมิดกฎของหน่วยพิทักษ์ราตรี สำหรับผู้บริหารระดับสูง พวกเขาคงไม่ปล่อยให้หน่วยรบพิเศษฆ่าฟันกันเองแน่”“ฉันก็คิดแบบนั้น” หวังลู่พยักหน้า “เรื่องฆ่าฟันกันเองแบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นกับหน่วยพิทักษ์ราตรี ข่าวลือก็แค่ข่าวลือ ไม่ควรเชื่อ”ในตอนนั้นเอง อันชิงอวี๋ก็พูดขึ้นมาทันที “อู๋เหลาโก่วอยู่ในโรงพยาบาลนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”ฟางหยางฮุยคิดสักครู่ “ตอนที่พวกเราสองคนเข้ามา เขาก็อยู่ที่นี่แล้ว……อย่างน้อยก็แปดเก้าปีได้แล้วมั้ง?”“แปดเก้าปี? ต้องรักษาโรคทางจิตนานขนาดนี้เลยหรือ?” อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วเล็กน้อยหลินชีเยี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “นายหมายถึง……”“ที่นี่คือโรงพยาบาลจิตเวชในศูนย์ไจเจี้ย” อันชิงอวี๋พูดอย่างช้าๆ “อู๋เหลาโก่วได้รับการรักษาที่นี่แปดเก้าปี ก็ไม่ต่างอะไรกับการติดคุกแปดเก้าปี บางทีอาจมองว่าเป็นการลงโทษ แต่ก็อาจเป็น……”“การปกป้อง” หลินชีเยี่ยต่อประโยคของอันชิงอวี๋ “ที่นี่มีมาตรการป้องกันที่แน่นหนาที่สุดของต้าเซี่ย มีมนุษย์ที่อยู่จุดสูงสุดคอยดูแล การที่เบื้องบนจัดให้อู๋เหลาโก่วอยู่ที่นี่ ปลอดภัยกว่าอยู่ที่ไหนๆ”ทุกคนตกอยู่ในความเงียบพร้อมกันถ้าเป็นจริงตามที่อันชิงอวี๋และหลินชีเยี่ยคาดเด
