ลานกิจกรรมกลางแจ้งใต้ร่มเงาของต้นไม้ เด็กหนุ่มสองคนนั่งอยู่บนพื้น คนหนึ่งสวมเสื้อลายทางสีฟ้าขาว อีกคนสวมเสื้อลายทางสีดำขาว“ดังนั้น นายเลยไปหาพี่หงอิง และส่งตัวเองเข้ามาที่นี่เองเหรอ?” หลินชีเยี่ยฟังคำอธิบายของอันชิงอวี๋จบแล้วส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น “นายไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้หรอก ที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น ที่นี่คือศูนย์ไจเจี้ย เมื่อเข้ามาแล้ว การจะออกไปไม่ใช่เรื่องง่าย”“ฉันไม่ได้มาเพื่อนายอย่างเดียวหรอก เพราะที่นี่มีระดับความยากสูง ฉันเลยอยากมาสำรวจดูบ้างว่าเป็นยังไง”อันชิงอวี๋พูดอย่างไม่ใส่ใจ“นายไม่กลัวว่าจะติดอยู่ที่นี่ตลอดชีวิตเหรอ?”“ที่นี่กักขังฉันไม่ได้หรอก”“……” หลินชีเยี่ยจ้องมองอันชิงอวี๋ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าเขามีความมั่นใจมาจากไหน จากนั้นจึงถอนหายใจแล้วพูดว่า“แต่สองคนคิดหาทางออกย่อมมีประสิทธิภาพมากกว่าคนเดียวนะ”อันชิงอวี๋เลิกคิ้ว “พูดแบบนี้ แสดงว่านายก็มีความคิดที่จะแหกคุกมานานแล้วสินะ?”หลินชีเยี่ยพยักหน้า“นายมาที่นี่ก่อนฉัน บอกความคิดของนายให้ฟังก่อนสิ” อันชิงอวี๋รู้สึกสนใจขึ้นมาทันทีหลินชีเยี่ยครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “กิจกรรมของฉันจำกัดอยู่แค่ใน โรงพยาบาลจิตเวชและพื้นที่กิจกรรมสาธารณะ ไม่รู้สถานการณ์ทางฝั่งคุกเท่าไหร่ ถ้าดูจากตำแหน่งแล้ว ศูนย์ไจเจี้ยเหมือนวงกลมขนาดใหญ่ โรงพยาบาลจิตเวชหยางกวงอยู่ตรงใจกลางของศูนย์ไจเจี้ย ถัดมาก็เป็นพื้นที่กิจกรรมสาธารณะ เขตคุก ส่วนชั้นนอกสุดเป็
