ขา เขาหมดสติไปแล้ว และข้าจะออกมาก็ต่อเมื่อเขาหลับเท่านั้นหลังจากเคลื่อนไหวเสร็จ ข้าก็จะทำทุกอย่างให้กลับสู่สภาพเดิม เขาไม่รู้ตัวเลยว่าข้ามีตัวตนอยู่”“ทำไมไม่บอกเขาล่ะ?”อิดุนน์จ้องมองใบหน้าคุ้นเคยในกระจก บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขมขื่น เธอส่ายหัว “ถ้าให้เขารู้ความจริง เขาจะต้องเสียสติแน่……ข้าไม่อยากให้เขาต้องมีชีวิตด้วยความรู้สึกผิดตลอดไป ผู้ชายที่สดใสและอ่อนโยนแบบเขาไม่ควรมีชีวิตแบบนั้น”อิดุนน์มองเข้าไปในดวงตาของเด็กหนุ่ม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความวิงวอน “ท่านผู้อำนวยการ ข้าขอร้อง……อย่าบอกเรื่องนี้กับเขาเลย ข้าจะไม่รบกวนชีวิตของเขา ถ้าเจ้าต้องการ ข้าจะไม่ปรากฏตัวอีกเลย ข้า… ข้าแค่อยากมองดูเขาเงียบๆ ก็พอแล้ว……”หลินชีเยี่ยมองดวงตาคู่สวยที่แดงก่ำ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า“วางใจเถอะ ผมจะไม่พูดถึงการมีตัวตนของคุณ และคุณก็ไม่จำเป็นต้องหายไป ทุกคืนเมื่อบรากีหลับ คุณยังคงสามารถออกมาเดินเล่นได้ แต่ต้องระวังอย่าให้คนอื่นพบเห็นการมีตัวตนของคุณ โดยเฉพาะผู้ช่วยพยาบาลที่ชื่อหลี่อี้เฟย……”หลินชีเยี่ยกำชับอย่างจริงจังตอนนี้หลี่อี้เฟยยังคิดว่าบรากีเป็นเพียงโรคจิตเภทหรือละเมอเท่านั้น ถ้าเขารู้ถึงการมีตัวตนของอิดุนน์ วันรุ่งขึ้นเขาอาจจะวิ่งไปหาบรากีด้วยความตื่นเต้นและพูดอย่างลึกลับว่า ‘ผมจะบอกความลับอย่างหนึ่งให้คุณรู้…’หลินชีเยี่ยสัญญากับอิดุนน์ว่าจะเก็บเรื่องการมีตัวตนของเธอเป็นความลับจากบรากี ไม่เ
