ดออกมาได้……” เมอร์ลินราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เสกไม้เท้าขึ้นมาในมือ กำลังจะเริ่มร่ายเวทในตอนนั้นเอง ประตูก็ถูกผลักเปิดออกจากด้านใน ชายหนุ่มผมทองหน้าตาหล่อเหลาโผล่หน้าออกมา “ข้าคิดว่าพวกเราอาจจะมีความเข้าใจผิดอันใดกันสักอย่าง……”ปัง!หลินชีเยี่ยปิดประตูห้องอีกครั้งด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วหันไปมองเมอร์ลิน “ท่านเมอร์ลินลงมือเถอะครับ”เอี๊ยด~ลูกบิดประตูในมือของหลินชีเยี่ยสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ส่งเสียงดังหนวกหู ราวกับมีคนพยายามหมุนลูกบิดจากอีกด้านหนึ่งอย่างสุดกำลัง พยายามออกมาจากข้างในอย่างร้อนรนหลินชีเยี่ยกำลูกบิดแน่น ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาดหลังจากลูกบิดสั่นอยู่ครู่หนึ่ง ก็มีเสียงดังกร๊อบ หลินชีเยี่ยรู้สึกว่ามือเบาลง ก้มลงมองด้วยความตกตะลึง จมอยู่ในภวังค์ความคิดเมื่อเห็นลูกบิดที่หักครึ่งในมือ…ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง ชายหนุ่มผมทองหล่อเหลายืนอยู่หลังประตู สะบัดผมเบาๆ ใบหน้าเผยรอยยิ้มสดใส“สวัสดี ข้าชื่อบรากี”มุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุกเล็กน้อย เขาซ่อนลูกบิดที่หักครึ่งไว้ข้างหลังอย่างจนปัญญา แล้วเงยหน้าขึ้นพิจารณาชายคนนี้อย่างละเอียดพูดตามตรง หลินชีเยี่ยเพิ่งเคยเห็นผู้ชายที่หล่อขนาดนี้เป็นครั้งแรกในชีวิตผิวขาวผ่อง จมูกโด่งเป็นสัน ใบหน้าประณีตราวกับแกะสลัก ได้สัดส่วนพอเหมาะ ดวงตาสีฟ้าใสราวกับมหาสมุทรปลายผมสีทองตกลงมาบนหน้าผากอย่างเป็นธรรมชาติ ยุ่งเหยิงแต่งดงามเมื่อเขายิ้ม แม้
