ไรผิดปกติไหม? เช่น รู้สึกว่ามีใครอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา หรือสนใจอะไรบางอย่างเป็นพิเศษ แล้วก็กลายเป็นปลาดาวสีชมพูวิ่งไปทั่วอะไรแบบนั้น?”เมอร์ลิน “……”บรากีครุ่นคิดอย่างจริงจังอยู่นาน “พูดถึงความผิดปกติ ก็มีอยู่อย่างหนึ่งจริงๆ”“อะไร?” สีหน้าของหลินชีเยี่ยจริงจังขึ้นมา“เมื่อเร็วๆ นี้ข้ารู้สึกว่าตัวเองหล่อขึ้นอีก”“……” หลินชีเยี่ยข่มกลั้นความรู้สึกอยากจะขังเขากลับเข้าห้องผู้ป่วย พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเองสงบลง“ผมหมายถึงเรื่องผิดปกติน่ะ!”“ใช่ไง” บรากีพยักหน้าอย่างจริงจัง “เมื่อเร็วๆ นี้ข้าหล่อขึ้นอย่างผิดปกติ”หลินชีเยี่ย “……”หลินชีเยี่ยเงยหน้ามองท้องฟ้าเงียบๆ คอยเตือนตัวเองว่าชายตรงหน้าเป็นคนไข้ ในฐานะผู้อำนวยการ เขาต้องไม่ทำร้ายคนไข้เด็ดขาด……เว้นแต่ว่าจะทนไม่ไหวจริงๆ“ช่างเถอะ” หลินชีเยี่ยสูดหายใจลึก “คุณอยู่ที่นี่ก่อนแล้วกัน ผมขอออกไปสูดอากาศหน่อย……”หลินชีเยี่ยหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองเขาเพิ่งลงมาจากชั้นบน ก็พบกับหลี่อี้เฟยที่กำลังจะไปตากผ้า จึงเรียกเขาไว้ทันที“มีอะไรเหรอ?” หลี่อี้เฟยถามอย่างสงสัย“มีคนไข้ใหม่เข้ามาที่ชั้นบน แต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าป่วยเป็นอะไรแน่ ฝากนายคอยสังเกตเขาหน่อยนะ ดูว่ามีอะไรผิดปกติไหม” หลินชีเยี่ยกำชับเบาๆ“เรื่องเล็กน้อย” หลี่อี้เฟยยิ้มตอบหลินชีเยี่ยออกจากโรงพยาบาลจิตเวช เขาลืมตาขึ้นบนเตียงคนไข้ ถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบรีโมตข้างตัวขึ้นมาในตอนนั้นเอง เสียงเบาๆ ก
