กระบี่จื่อหยางเมื่อตกอยู่ในมือของเมิ่งฝาน ย่อมไม่อาจหลีกหนีความรุ่งโรจน์ไปได้
นั่นเพราะพรสวรรค์อันเหนือนุษย์ที่เมิ่งฝานแสดงออกมาตลอดปีที่ผ่านมา เป็นสิ่งที่ท่านผู้เฒ่าหลินประจักษ์แจ้งมานับครั้งไม่ถ้วน
“เอาละ กลับไปฝึกฝนต่อเถิด เมื่อใดที่เจ้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตการควบแน่นเน่ยตัน เมื่อนั้นเจ้าจะสามารถใช้พลังของตนเองสยบศาสตราวิเศษได้ทุกเล่ม”
กล่าวจบ ท่านผู้เฒ่าหลินก็เดินนำเมิ่งฝานลงมาจากชั้นสามของหอศาสตรา
ระหว่างทาง เมิ่งฝานอดไม่ได้ที่จะชายตาไปมองบันไดที่ทอดยาวขึ้นสู่ชั้นสี่
ในใจของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า บนชั้นสี่และชั้นห้าของหอศาสตราแห่งนี้ จะมีกระบี่ประเภทใดสถิตอยู่กันแน่
ทว่าความอยากรู้นั้นก็อยู่บนพื้นฐานของความเจียมตัว เมิ่งฝานรู้ขีดจำกัดของตนดี เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะรนหาที่ตายโดยไม่จำเป็น
กระบี่ที่สถิตอยู่บนชั้นสี่นั้น ย่อมต้องอยู่เหนือระดับกระบี่วิญญาณและกระบี่ธรรมขึ้นไปอีกขั้น นั่นคือ ‘ศาสตราสมบัติ’ และ ‘ศาสตราธรรม’
คำว่าบรรลุธรรมนั้นหมายถึงศาสตราที่เข้าถึงแก่นแท้แห่งมรรคา มีอานุภาพที่น่าเกรงขามเกินกว่าสามัญสำนึกจะหยั่งถึง
