เมฆทะมึนที่ปกคลุมเหนือเมืองชางหนานค่อยๆ สลายไป แสงอาทิตย์ลอดผ่านช่องเมฆลงมากระทบพื้นดินอันว่างเปล่าเมื่อวานนี้ ที่นี่ยังเป็นเมืองใหญ่ แต่ตอนนี้ นอกจากตึกสูงโดดเดี่ยวไม่กี่หลังและถนนที่แตกร้าว ก็มีแต่ความรกร้างไม่สิ้นสุดหากนั่งบนอาคารสูงสามชั้นก็สามารถมองเห็นทั่วทั้งเมืองชางหนาน เด็กๆ ที่ไร้ที่พึ่งและผู้อพยพกระจัดกระจายอยู่ตามมุมเมือง ต่างพึ่งพาและปลอบประโลมกันและกันแม้เมื่อวานนี้พวกเขายังเป็นคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักกัน แต่ตอนนี้พวกเขามีชื่อเรียกเดียวกัน นั่นคือ… ผู้รอดชีวิตปลายสะพานเหอผิงที่เคยคึกคักวุ่นวาย ตอนนี้เหลือเพียงร้านค้าเก่าแก่ไม่กี่ร้านที่ยังคงอยู่ สำนักงานเหอผิงตั้งอยู่โดดเดี่ยวที่ปลายสะพาน บนยอดตึกมีร่างของใครบางคนนั่งอยู่อู๋เซียงหนานนั่งอยู่บนดาดฟ้าตามลำพัง ทอดสายตามองออกยังขอบฟ้าอีกด้าน ยานพาหนะทางทหารจำนวนมากกำลังแล่นมาอย่างรวดเร็ว ฝุ่นควันฟุ้งกระจายนั่นคือหน่วยสนับสนุนของหน่วยพิทักษ์ราตรี ที่มารับผู้รอดชีวิตและฟื้นฟูเมืองอู๋เซียงหนานสูดหายใจลึก ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนแล้วก้าวเดินลงไปชั้นล่างในสำนักงาน สมาชิกหน่วย【ฟีนิกซ์】นั่งอยู่รอบโต๊ะ หงอิงและเวินฉีโม่นั่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่เป็นสุข สายตามองไปทางห้องเป็นระยะ ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่งไม่นาน ร่างในเสื้อกาวน์ขาวก็เดินออกมาจากห้อง“คุณหมอ เขาเป็นยังไงบ้าง?” หงอิงลุกขึ้นถามอย่างร้อนใจสมาชิกหน่วยฟีนิกซ์ต่างลุกขึ้นยืน เซี่ยซือเหมิงชำ
