ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเย็นในเวลานี้ ป้าน่าจะเตรียมอาหารเย็นเสร็จแล้ว อาจิ้นยังทำการบ้านไม่เสร็จ เจ้าดำน้อยคงนอนเกลือกกลิ้งอาบแสงอาทิตย์ยามเย็นอยู่บนระเบียงอย่างเกียจคร้านสายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านผืนดินอันว่างเปล่า พัดเอาทรายละเอียดลอยกระจายในอากาศนอกจากความเงียบสงัด ที่นี่ไม่มีอะไรเลย“ไม่ ไม่ใช่แบบนี้……” หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พึมพำกับตัวเองในชั่วขณะนั้น ความทรงจำทุกเสี้ยวทุกวินาทีที่เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตลอดสิบปี วูบผ่านสมองของเขาอย่างรวดเร็วแล้วปลิวลอยไปไกลพร้อมกับเศษทรายละเอียดนั้น……เขาวิ่งไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง ใช้มือทั้งสองขุดดินใต้เท้า หวังจะหาร่องรอยการมีอยู่ของผู้คนดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด หยดลงบนพื้นดินใต้ร่าง ท่ามกลางความสับสน เขาเหมือนกลับไปอยู่ในคืนฝนตกหนักนั้นอีกครั้งเด็กหนุ่มคุกเข่าอยู่หน้าบ้านหลังเตี้ยแห่งนี้ สัญญาว่าอีกสิบปีจะกลับมา……กลับมาบ้านของเขาแต่ตอนนี้ ไม่มีคนอยู่ แล้วที่ไหนคือบ้าน?หน่วยพิทักษ์ราตรี สิ่งลี้ลับ เหล่าเทพเจ้า หมอก……ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะสูญเสียความหมายของการมีอยู่เพราะในสายตาของเขา โลกที่เป็นของเขาได้พังทลายลงแล้วโลกภายนอกไม่เกี่ยวข้องกับเขาทันใดนั้น เด็กหนุ่มเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยุดการเคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน ผนึกเทวะสีทองแผ่ขยายออกโดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง ครอบคลุมพื้นที่โล่งแห่งนี้ในเมื่อสิบปีก่อนเขาสามารถใช้ [พิภพเท
