ความสับสน เขาก็กลับเข้าสู่ร่างกายของตัวเองเวลาเหมือนไม่ได้ผ่านไปเลย ทุกอย่างเมื่อครู่ราวกับห้วงความฝันเด็กหนุ่มมองเมืองที่หายไปตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ ด้วยใบหน้าซีดเซียว “ไม่ ไม่มีทาง……”ทันใดนั้น ทั่วทั้งร่างพลันปะทุแสงสีทอง พลังเทพของเซราฟพลุ่งพล่าน เขาฉีกมิติอย่างง่ายดายและกลับเข้าไปในเมืองเขายืนอยู่หน้าพื้นที่ว่างเปล่าอย่างเหม่อลอยที่นี่ไม่ควรเป็นแบบนี้ที่นี่ควรเป็นบ้านเตี้ยๆ เก่าๆ ควรเป็นทางเดินที่ติดโฆษณาเต็มไปหมด บนทางเดินนั้นควรเป็นบ้านของเขา……ที่บ้าน น่าจะยังมีป้าและอาจิ้นเขาค่อยๆ หมุนคอที่แข็งทื่อ มองไปรอบๆ ย่านเมืองเก่าที่กลายเป็นสถานที่ว่างเปล่า ไม่เหลืออิฐสักก้อน กระเบื้องสักแผ่น หญ้าสักใบ หรือต้นไม้สักต้น……บ้านของเขา หายไปแล้ว
