พไซดอนเมื่อเห็นเช่นนั้น โพไซดอนก็คำรามด้วยความโกรธ ตรีศูลในมือเปล่งประกายสว่างจ้า พุ่งเข้าปะทะกับลูกธนูอย่างรุนแรง!ตูม!!เสียงกึกก้องดังขึ้นในทะเลลึก คลื่นยักษ์แผ่ขยายออกไปยังน้ำทะเลโดยรอบ ตรีศูลของโพไซดอนหลุดออกจากมือถูกพลังมหาศาลที่บรรจุอยู่ในลูกธนูกระแทกจนกระเด็นออกไป!ในวินาทีถัดมา ลูกธนูขนนกสีทองดอกที่สองพลันปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาเบิกตากว้าง พยายามปรับท่าทางอย่างสุดความสามารถ จึงหลบหลีกปลายธนูได้อย่างหวุดหวิด ทว่าพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่บรรจุอยู่ก็ยังคงฉีกร่างของโพไซดอน กระชากแขนข้างหนึ่งออกมาอย่างรุนแรง!เลือดของเทพแห่งมหาสมุทรย้อมพื้นทะเลลึกเป็นสีแดงฉานโพไซดอนกัดฟันทนรับลูกธนู สูญเสียแขนไปหนึ่งข้าง เขาเจ็บปวดจนสีหน้าซีดเผือด เอื้อมคว้าแขนที่ขาดลอยอยู่ในทะเล พลางกัดฟันแน่น สีหน้าแปรปรวนไม่แน่นอนเขาหันกลับไปมอง ลูกธนูดอกที่สามยังไม่ปรากฏนี่คือการแก้แค้น และเป็นคำเตือนเขาพยายามบุกรุกเข้าไปในเขตแดนของต้าเซี่ย ก็ย่อมมีราคาที่ต้องจ่าย และนี่คือการลงโทษจากเหล่าเทพเจ้าของต้าเซี่ยที่มีต่อเขา“ต้าเซี่ย……ฮึ” โพไซดอนแค่นเสียงเย็นชา “ความแค้นนี้ ข้าจดจำไว้แล้ว”เมื่อสิ้นเสียง เขาก็เหยียบกระแสน้ำ มุ่งหน้าไปยังโอลิมปัสด้วยความเร็วที่มากขึ้น…ในดินแดนแห่งยมโลกอันเลือนรางชายชราในชุดจีวรแผ่รัศมีอ่อนๆ เหยียบย่ำอยู่บนดินแดนแห่งความตาย ทุกที่ที่ก้าวไป วิญญาณร้ายต่างถูกชำระล้างด้วยแสงสีขาวและหายไปอย่างไร้ร
