ห่งความหวัง “แล้วจะใช้เวลานานเท่าไร?”“สั้นที่สุดคือไม่กี่ปี นานที่สุดคือสิบกว่าปี ความเร็วขึ้นอยู่กับจำนวนเทพเจ้าที่เข้าร่วม หากอาศัยเพียงพวกเราที่ฟื้นคืนชีพ ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสิบห้าปี” นักพรตถอนหายใจยาว “ครบกำหนดร้อยปีแล้ว เหล่าเทพเจ้าของต้าเซี่ยที่กลับเข้าสู่วัฏสงสารเมื่อครั้งก่อนก็เริ่มตื่นขึ้นมา ได้แต่หวังว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า จะมีเทพเจ้าที่ฟื้นคืนชีพมากขึ้น และช่วยพวกเราสร้างสวรรค์ขึ้นมาใหม่”หยางเจี่ยนพยักหน้า ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ สายตาพลันหม่นลง“หากลิงตัวนั้นยังมีชีวิตอยู่ พวกเราคงไม่ลำบากถึงเพียงนี้……น่าเสียดาย มันไม่ได้เข้าสู่วัฏสงสารด้วยซ้ำ”นักพรตเลิกคิ้วขึ้น มองหยางเจี่ยนด้วยรอยยิ้มที่คลุมเครือ พลางพูดว่า“ไม่เข้าสู่วัฏสงสาร ไม่ได้หมายความว่าตายสนิท ภายใต้การปกคลุมของหมอกนี้ อะไรก็เกิดขึ้นได้……”“เทียนจุน นี่หมายความว่าอย่างไร?” หยางเจี่ยนงุนงงนักพรตส่ายหน้า “ความลับสวรรค์ ไม่อาจเปิดเผยได้”…ชายแดนทางใต้ของชางหนานหลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองดูเมืองที่หายไปตรงหน้า ราวกับกลายเป็นรูปปั้นพลังศักดิ์สิทธิ์อันไร้ขีดจำกัดพลุ่งพล่านออกมาจากร่างกายของเขา แสงสีทองห่อหุ้มร่างกายไว้ ในดวงตาทั้งสองข้าง ประกายสีทองค่อยๆ ปรากฏขึ้น……ในภวังค์ เขาราวกับได้ก้าวขึ้นไปบนดวงจันทร์ทูตสวรรค์เซราฟผู้คอยเฝ้าดูโลกมนุษย์ ยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น
