แรง ความโกรธและความเจ็บปวดพลังพลุ่งพล่าน เขาคำรามเสียงต่ำสายฟ้าขนาดใหญ่พุ่งลงมาจากฟากฟ้า พุ่งตรงเข้าใส่หยางเจี่ยน!อีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะหลบหลีกเลยแม้แต่น้อย ร่างของเขาเคลื่อนไหวอย่างฉับไว พุ่งเข้าหาสายฟ้านั้น ทวนสามแฉกฟาดฟัน ตัดสายฟ้านั้นออกเป็นสองส่วน!สายฟ้ากระเด็นบนคมทวนอันเจิดจ้า หยางเจี่ยนราวกับเทพเจ้าแห่งความโหดร้าย ในชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าพระอินทร์“เหล่าเทพเจ้าแห่งต้าเซี่ยของเรา สละพลังเทพและร่างกายทั้งหมด กลายเป็นเสาศิลาศักดิ์สิทธิ์เก้าต้นปกป้องชายแดน ไม่ให้หมอกมัวรุกล้ำแผ่นดินต้าเซี่ยของเรา ไม่ให้ลูกหลานของเราต้องเผชิญภัยพิบัติจากหมอก!”ทวนสามแฉกในมือของหยางเจี่ยนฟันอีกครั้ง ตัดคอของพระอินทร์ขาดในทันที!เขาสูดหายใจเข้าลึก แล้วตะโกนเสียงดัง“เหล่าเทพเจ้าแห่งต้าเซี่ยของเรา จะอยู่ร่วมชะตากรรมกับลูกหลานต้าเซี่ย!!”“มีแผ่นดินที่ต้องปกป้อง มีผู้คนที่ต้องคุ้มครอง มีความเชื่อที่ต้องรักษา!”“นี่แหละคือ ‘เทพเจ้า’ !”เลือดของพระอินทร์สาดกระเซ็นเต็มท้องฟ้า ทั่วทั้งร่างหยางเจี่ยนย้อมด้วยเลือด เขายืนตระหง่านอย่างองอาจกลางนภาเขากำศีรษะของพระอินทร์ไว้ในมือ สายตาทะลุผ่านห้วงอวกาศอันไกลโพ้น มองไปยังอาณาจักรเทพอื่นๆ ในหมอก แล้วตะโกนเสียงดัง“หนึ่งร้อยปีแห่งวัฏสงสารได้สิ้นสุดลงแล้ว! วันนี้ พวกข้า เหล่าเทพเจ้าแห่งต้าเซี่ย……กลับมาแล้ว!!”
