เมืองชางหนานบ้านเรือนหลังเตี้ยเก่าแก่ราวกับกลายเป็นทรายละเอียด แปรเปลี่ยนเป็นจุดแสงสีทองกระจายออกไปทั่วทุกทิศถนนหนทางที่ตัดผ่านตึกระฟ้าเหล่านั้นกำลังถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว พื้นถนนยางมะตอยที่แข็งแกร่งหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยดินโคลนเสาไฟ ต้นไม้ ป้ายประกาศ ร้านกาแฟ ร้านบะหมี่ ร้านแต่งงาน สะพานเหอผิง และสำนักงาน……จุดแสงสีทองราวกับสายธารกำลังเต้นระบำในอากาศ ลอยสู่เบื้องบน และหายไปอย่างไร้ร่องรอย……ทุกสิ่งทุกอย่างราวกับฟองสบู่ในความฝัน แตกสลายในพริบตา“แม่ แม่จ๋า……”บนถนนที่กำลังจางหาย เด็กหญิงวัยเจ็ดถึงแปดขวบ มองดูทุกอย่างตรงหน้าอย่างงุนงง เบื้องหน้าเธอ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมองร่างกายตัวเองด้วยความหวาดกลัวเธอกำลังจะหายไปเช่นกัน“เกิดอะไรขึ้น นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” หญิงคนนั้นพึมพำเธอมองใบหน้าลูกสาวตัวน้อย เมื่อแน่ใจว่าร่างกายของลูกไม่ได้กลายเป็นแสงสีทอง ดวงตาของเธอก็ฉายแววโล่งอกในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น ราวกับมีความทรงจำบางอย่างที่ถูกปิดผนึกกำลังจะถูกเปิดออก……อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง……เธอลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ ตอนนี้ร่างกายครึ่งขวาของเธอได้สลายหายไปแล้ว เธอเดินไปหาเด็กหญิง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย มือซ้ายลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ“เทียนเทียน เวลาของแม่มาถึงแล้ว……สิบปีที่ผ่านมา สิ่งที่ทำให้แม่มีความสุขที่สุดคือการมีลูก……ต่อจากนี้ ลูกต้องเผชิญหน้ากับทุกอย่างเพียงลำพังแล้วนะ”เธอเงยหน้ามองท้องฟ้า ดวงตาฉายความสงบ“ปาฏิหาริ
