หน่วยฟีนิกซ์เก็บเหรียญตราในมือไว้ เฝ้ามองการต่อสู้ระหว่างสุนัขร้ายสีดำกับการ์มถึงแม้จะเรียกว่าการต่อสู้ แต่จริงๆ แล้วมันเป็นการสังหารฝ่ายเดียว ทั้งสองอาจจะเป็นสุนัขเหมือนกัน แต่การ์มก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสุนัขร้ายสีดำเลย เพียงแค่ปะทะกันครั้งเดียว บนตัวของการ์มก็มีรอยกัดที่โชกไปด้วยเลือดสองรอย“สุนัขตัวนี้คืออะไรกันแน่?” ข่งซางอดไม่ได้ที่จะถาม “การ์มและคราเคนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ใกล้จะเป็นเทพแล้ว แต่มันสามารถปราบทั้งสองได้อย่างสมบูรณ์?! ในเทพปกรณัมที่มีอยู่ มีสัตว์ร้ายในเทพปกรณัมที่เป็นสุนัขที่น่ากลัวขนาดนี้ด้วยเหรอ?”เซี่ยซือเหมิงขมวดคิ้ว คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดช้าๆ ว่า “ก็ไม่ใช่ว่าไม่มี แต่ว่า……”“มีจริงๆ เหรอ?” ข่งซางตกใจ “คือตัวไหน?”“เทพปกรณัมต้าเซี่ย… เห่าฟ้า”เมื่อเซี่ยซือเหมิงพูดจบ ทั้งหน่วยฟีนิกซ์ก็ตะลึงอยู่กับที่“เห่า… เห่าฟ้า?!” ดวงตาของข่งซางเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ จากนั้นเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปมองสุนัขสีดำที่กำลังต่อสู้กับการ์ม แล้วพูดอย่างไม่แน่ใจว่า“พูดถึงเรื่องนี้ เมื่อกี้มันเหมือนจะพูดภาษาจีนด้วย……”“แต่เทพปกรณัมของต้าเซี่ยไม่ได้หายไปหมดแล้วเหรอ?” พี่สามอดไม่ได้ที่จะถามเซี่ยซือเหมิงหันหลัง สายตาทอดมองเมืองที่สุนัขปีศาจออกมา พลางพึมพำว่า“ในเมื่อหายไป สักวันนึงก็ต้องกลับมาสิ?”…ร่างของหลินชีเยี่ยค่อยๆ ลงมาจากท้องฟ้า มองเงาร่างของสุนัขปีศาจที่ไกลออกไป ความสงสัยก็ยิ่งทวีคว
