่วมมือกับน้องชายของเขา” นายทหารสังเกตใบหน้าแปลกตาของชายกลางอากาศอย่างละเอียด แล้วพูดช้าๆ “นี่คือเทพเจ้ารหัส 016 พระอินทร์ เทพแห่งพิรุณและอัสนีของอินเดีย……ในตำนานเทพปกรณัมอินเดียยุคแรก เขาได้รับการขนานนามว่าเป็นราชาแห่งเทพ มีสถานะรองจากพระพรหม พระศิวะ และพระวิษณุเท่านั้นเขามาตามหาวัตถุต้องห้ามของพระศิวะแทนเหล่าเทพอินเดียด้วยเหรอ? แย่แล้ว……”เทพแห่งกลลวงจากนอร์สคนเดียวก็ทำให้เมืองชางหนานตกอยู่ในอันตรายแล้ว ตอนนี้พระอินทร์มาอีกคนสถานการณ์พลิกผันในทันทีพระอินทร์ที่ลอยอยู่กลางอากาศก้มหน้าลง สายตาจับจ้องไปที่รถม้าคันนั้น นั่นคือภัยคุกคามเพียงหนึ่งเดียวที่เขารู้สึกได้ในเมืองนี้“ส่งมอบวัตถุต้องห้ามของพระศิวะมา” พระอินทร์เอ่ยช้าๆ เสียงก้องกังวานราวฟ้าร้องในอากาศเสียงนั้นทะลุผ่านภูมิของอาจารย์เฉิน เข้าไปในรถม้าขณะนั้น ในรถม้าหลินชีเยี่ยที่กำลังดื่มชาอยู่ชะงักไป มองไปรอบๆ “เมื่อกี้มีเสียงอะไรเหรอครับ?”หลินชีเยี่ยถูกอาจารย์เฉินขังไว้ในรถม้าตลอด ไม่รู้เลยว่าเพิ่งมีการต่อสู้ครั้งใหญ่ เขารู้แค่ว่าทั้งสองคนกำลังดื่มชากันอยู่ จู่ๆ อาจารย์เฉินก็หัวเราะเยาะแล้วตะโกนว่า ‘พวกต่างถิ่นต่ำช้า ช่างอ่อนแอเหลือเกิน’ แล้วก็โยนถ้วยชาออกไปเกี่ยวกับเรื่องที่นักปราชญ์ทำลายศัตรูด้วยน้ำชาเพียงหนึ่งถ้วยนั้น เขาไม่รู้อะไรเลย“ไม่เป็นไร อย่าสนใจเลย ดื่มชาต่อเถอะ” อาจารย์เฉินหยิบถ้วยชาอีกใบออกมาจากตู้อย่างเงียบๆ แล้วเงยห
