ราบปรามยาเสพติด เขาดังมากในโรงเรียน แต่เขาไม่มีความสุขเลย…เขาก็รอคุณกลับมาเหมือนกัน]มือของเฉินมู่เหยี่ยที่ถือโทรศัพท์กำแน่นขึ้นเรื่อยๆ เขาก้มมองร่างกายของตัวเอง ดวงตาที่พร่ามัวปรากฏแววขมขื่น“ขอโทษนะ……”“ตูม!!”ในระยะไกล ณ ขอบเมือง เสียงระเบิดทุ้มต่ำดังก้องมาเฉินมู่เหยี่ยสูดหายใจลึก พูดช้าๆ กับคนปลายสาย “ไม่กี่วันหรืออาจถึงหนึ่งเดือน จะมีเงินโอนเข้าบัญชีของคุณเงินนั้นน่าจะพอให้คุณสองแม่ลูกใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไปตลอดชีวิตแล้ว……”[มู่เหยี่ย! มู่เหยี่ย! เกิดอะไรขึ้น?] หญิงสาวได้ยินประโยคนั้นก็ตกใจทันที [ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ! ฉันแค่อยากให้คุณกลับมา…]“ขอโทษ”ก่อนที่เสียงจะขาดหาย เฉินมู่เหยี่ยก็วางสายไป เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากขอบตึก ก้มมองเมืองใต้เท้าตัวเอง พึมพำว่า“ปาฏิหาริย์ ในที่สุดก็ต้องมีวันสิ้นสุด……”“ตูม!”เสียงปืนใหญ่ดังสนั่น ผสมปนเปกับเสียงฟ้าร้อง ก้องกังวานอยู่บนท้องฟ้า ภายใต้ท้องฟ้ามืดครึ้ม ยักษ์สีน้ำเงินขนาดมหึมานับไม่ถ้วนเดินมาแต่ไกล น้ำแข็งสีขาวแผ่ขยายไปทั่วพื้นดินยักษ์สีน้ำเงินที่นำหน้าถูกปืนใหญ่ยิงโดน ร่างกระเด็นถอยหลังไปสองก้าว พอควันจางลง ร่างกายที่แตกสลายก็ซ่อมแซมตัวเองขึ้นมาใหม่ พวกมันยื่นมือคว้าอากาศ ขวานน้ำแข็งยักษ์ก่อตัวขึ้นในมือทีละด้าม“ฟิ้ว~”พวกมันขว้างขวานในมือออกไปอย่างแรง เสียงหวีดหวิวผ่าอากาศ ตัดรถที่บรรทุกปืนใหญ่หลายคันเป็นชิ้นๆระเบิดสนั่นบนท้องฟ้า เฮลิคอปเตอร์ติด
