องศัตรูในบริเวณนั้นเลย……”“หุบปาก!” เสียงพร่ำรำพันตวาดด้วยความโกรธ “พวกนายสองคนไร้ประโยชน์ เมื่อไหร่จะทำได้เหมือนเสิ่นชิงจู่ให้ฉันสบายใจบ้าง?”ทั้งสองก้มหน้าลงเงียบๆเสียงพร่ำรำพันสูดหายใจลึก แล้วค่อยๆ เอ่ย “คราวนี้ก็แล้วไป ต่อไปฉันจะอธิบายภารกิจต่อไปอย่างละเอียดส่วนใหญ่คือ……จับแมงกะพรุน!!”“พรึ่บ!”เสียงพร่ำรำพันรีบปิดปากตัวเองทันทีสามคนด้านล่างชะงัก เงยหน้ามองเสียงพร่ำรำพันอย่างสงสัย หนึ่งในนั้นลองถามอย่างระมัดระวัง “จับ……จับแมงกะพรุน? เป็นสิ่งลี้ลับที่ทรงพลังใหม่หรือครับ?”“ไอ้โง่! สิ่งที่ฉันพูดคือ……เบอร์เกอร์ปูอร่อย!!” พร่ำรำพันคอแดงก่ำ เอ่ยปากด้วยความโกรธสามคน “??”“ท่าน เบอร์เกอร์ปู……คืออะไรเหรอครับ?” อีกคนหนึ่งเอ่ยปากอย่างระมัดระวังพร่ำรำพันลุกพรวดจากบัลลังก์ สองมือกุมศีรษะ ตะโกนสุดเสียง “ไปให้พ้น! ออกไปให้หมด! ออกไปหาแพทริกจับแมงกะพรุน……”“ปัง!”พร่ำรำพันตบหน้าตัวเอง พลังกดดันน่าสะพรึงกลัวของขั้นอนันต์พลันปรากฏ สามคนด้านล่างสบตากันแวบหนึ่งแล้วรีบถอยออกไปนอกโบสถ์ทันที“หุบปาก! หุบปาก! หุบปาก! ไอ้ผีบ้านี่ อย่าหวังว่าจะควบคุมร่างของฉัน!!” เสียงตะโกนของพร่ำรำพันดังแว่วมาจากในโบสถ์เสิ่นชิงจู่เดินออกมานอกโบสถ์ ค่อยๆ หยุดฝีเท้า หันกลับไปมองโบสถ์ที่ว่างเปล่า ตาหรี่ลงเล็กน้อย“จิตใจของเขามีปัญหาจริงๆ”โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า“สพันจ์บ็อบ! เมื่อไหร่นายจะกลับมาหาฉันเพื่อจับแมงกะพรุนล่ะ!?”ดาวทะเล
