กอีกาทั่วไป เพียงแต่สีขนดูเข้มกว่าเล็กน้อย แต่ถ้าสังเกตดีๆ จะเห็นว่าตาทั้งสองข้างของมันขาวโพลน ไม่มีม่านตา มีแต่ตาขาว“ใช่แล้ว” เวินฉีโม่พยักหน้า “ในฐานะวัตถุต้องห้ามที่มีชีวิต สิ่งนี้หายากมากในต้าเซี่ย ว่ากันว่าในหน่วยพิทักษ์ราตรีทั้งหมด มีแค่เมืองใหญ่อย่างเมืองหลวง กว่างเซิน และหวยไห่เท่านั้นที่มีอีกาวินาศประจำการอยู่”หลินชีเยี่ยตกใจ “แล้วทำไมชางหนานถึงมีล่ะ? นี่ก็แค่เมืองรองธรรมดาๆ นะ”“ไม่รู้เหมือนกัน ได้ยินว่าหัวหน้าทีมเอามาตอนย้ายมาประจำการที่ชางหนาน” เวินฉีโม่โยนอาหารนกเข้าไปในกรง แล้วปัดมือ “เจ้าตัวเล็กนี่สามารถทำนายชะตากรรมระยะสั้นของเมืองได้ ถ้ามีภัยพิบัติร้ายแรงกำลังจะเกิดขึ้น มันจะส่งเสียงร้องเตือนล่วงหน้า”“แล้วมันเคยร้องมาก่อนไหม?”“ไม่เคย อย่างน้อยก็ตั้งแต่ฉันมาอยู่ชางหนานจนถึงตอนนี้ ไม่เคยได้ยินมันร้องเลย” เวินฉีโม่หยุดชั่วครู่ “หวังว่าจะไม่ต้องได้ยินมันร้องตลอดไป……”ในตอนนั้นเอง เฉินมู่เหยี่ยเปิดประตูออกมาจากห้องทำงาน กวาดตามองทุกคน “เบื่อกันเหรอ?”ทุกคนมองหน้ากันด้วยความสงสัย แต่ก็พยักหน้าเบาๆ ส่วนหงอิงนั้นพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง“เก็บของกันเถอะ” เฉินมู่เหยี่ยพูดพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “พวกเราไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันมานานแล้ว……”สวนสาธารณะในเมืองชางหนานบนสนามหญ้าเขียวขจีที่กว้างขวางและนุ่มนวล มีผ้าปูปิกนิกลายตารางสีแดงขาวผืนใหญ่ปูอยู่ หงอิงนอนเอนหลังบนผ้า ทั้งตัวผ่อนคลายลงทันที
