ตถุต้องห้ามที่ร้ายแรงอะไร แต่ในบางสถานการณ์ก็ใช้ประโยชน์ได้ดีทีเดียว น่าเสียดายที่การหาเส้นใยที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าในเมืองที่คึกคักนี้ ยากพอๆ กับการงมเข็มในมหาสมุทรเลยทีเดียว“คงจะหาคืนมาไม่ได้แล้ว”หลินชีเยี่ยส่ายหัว ไม่คิดอะไรมาก รีบบินเข้าใกล้เครื่องบินอย่างรวดเร็วในห้องนักบินอันชิงอวี๋โบกดาบออกไปอย่างไร้อารมณ์ สังหารปีศาจตัดนิ้วตนสุดท้ายหลังจากนั้น ศพของปีศาจตัดนิ้วตนอื่นๆ ในห้องนักบินก็เริ่มหายไป สุดท้ายเหลือเพียงศพตรงหน้าเท่านั้น ไม่มีสัญญาณชีวิตหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย“นี่คือร่างจริงสินะ” อันชิงอวี๋ย่อตัวลงอย่างสนใจ เริ่มสำรวจศพของปีศาจตัดนิ้ว แสงสีเทาในดวงตาเริ่มแผ่ขยายในตอนนั้นเอง เสียงเคาะกระจกก็ดังขึ้น อันชิงอวี๋หันไปมอง เห็นหลินชีเยี่ยอยู่นอกเครื่องบิน กำลังใช้ด้ามมีดทุบชั้นน้ำแข็งบนกระจกให้แตก แล้วปีนเข้ามาจากด้านนอกอันชิงอวี๋จึงต้องจำใจใช้น้ำแข็งปิดรอยแตกอีกครั้ง แล้วหันไปมองหลินชีเยี่ย“จัดการนายคนนั้นเรียบร้อยแล้วเหรอ?”“เรียบร้อยแล้ว” หลินชีเยี่ยพยักหน้า “แต่น่าเสียดายวัตถุต้องห้ามชิ้นนั้น……”“วัตถุต้องห้าม?”หลินชีเยี่ยอธิบายสั้นๆ ให้เขาฟัง ดวงตาของอันชิงอวี๋ปรากฏประกายแปลกๆ“ตราบใดที่มันยังอยู่ในเมืองชางหนาน การหามันเจอก็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้น” อันชิงอวี๋หรี่ตาพูด เขาดูสนใจ‘เส้นใยแห่งความวิบัติ’ มาก“ตอนนี้ไม่ใช่เวลาคุยเรื่องพวกนี้ ยังเหลือสิ่งลี้ลับอีกตัวที่ย
