ินชีเยี่ยจับแมงมุมทอวิญญาณแน่น ก้มมองลงไปเบื้องล่าง ตึกที่คุ้นเคยค่อยๆ เล็กลงอย่างรวดเร็ว สองข้างทางของถนนที่เต็มไปด้วยเสาไฟส่องสว่างดูราวกับริบบิ้นสีทอง ทอดยาวคดเคี้ยวอยู่ในเมืองที่มืดสนิทเมื่อความสูงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาถึงกับมองเห็นตำแหน่งบ้านของตัวเอง ตำแหน่งโรงเรียนมัธยม และตำแหน่งสำนักงานเหอผิงได้ด้วยตาเปล่าระยะห่างจากพื้นที่พิธีกรรมที่อู๋เซียงหนานวงไว้ ก็ไม่ไกลแล้วหลังจากเครื่องบินบินขึ้นไปถึงความสูงระดับหนึ่ง ก็ไม่ได้เลือกที่จะบินสูงขึ้นไปอีก แต่บินอย่างราบเรียบอยู่กลางอากาศ ไม่มีทีท่าว่าจะบินขึ้นไปเหนือก้อนเมฆนี่ไม่ได้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของหลินชีเยี่ย เนื่องจากจุดประสงค์ของเจ้าของร้านเหล้าคือการทำพิธีกรรมบนท้องฟ้า จึงไม่สามารถบินสูงเกินไปได้ มิฉะนั้นจะยากที่จะตัดสินว่าตัวเองอยู่ในขอบเขตหรือไม่ดังนั้น เครื่องบินโดยสารลำนี้จึงเริ่มบินในระดับต่ำ เริ่มบินผ่านเหนือเมืองชางหนานภายใต้ความพยายามอย่างไม่ลดละของแมงมุมทอวิญญาณ ในที่สุดพวกเขาก็ลงจอดที่ด้านข้างของหางเครื่องบินลมพายุที่พัดกระโชกทำให้เสื้อคลุมของหลินชีเยี่ยปลิวสะบัด แมงมุมทอวิญญาณมองลงไปด้านล่างแวบหนึ่ง ทั้งตัวสั่นสะท้าน ขาเริ่มสั่น“ช่วยด้วย ช่วยชีวิตด้วย!”หลินชีเยี่ยถอนหายใจอย่างจนปัญญา กำลังจะอ้าปากปลอบใจอะไรสักอย่าง จากนั้นแมงมุมทอวิญญาณที่อยู่ใต้ตัวเขาก็พลันคลายตัวออกมันหมดสติไปเพราะความกลัวร่างกายอันใหญ่โตนั้นสูญ
