พูดถึงตรงนี้ หลินชีเยี่ยก็ลังเลขึ้นมาอีกครั้ง“แต่ว่า เจ้าของร้านเหล้าที่ฉันเห็นในวิดีโอเป็นผู้ชายวัยกลางคน ตัวเตี้ย หัวล้าน ดูมันเยิ้ม รูปร่างต่างจากคนในวิดีโอมากเกินไป”[สำหรับคนที่มีพลังฟื้นฟูเร็วเกินมนุษย์ การเปลี่ยนรูปร่างในเวลาอันสั้นไม่ใช่เรื่องยาก] เสียงของอันชิงอวี๋ดังก้องราวกับมีเสียงสะท้อนหลินชีเยี่ยได้ยินเสียงนั้นก็เอ่ยถามอย่างประหลาดใจ “นายไม่ได้อยู่ในร้านเหล้าเหรอ? นายอยู่ที่ไหน?”อันชิงอวี๋ไม่ได้ตอบ เขากำลังเดินลงบันไดหินแคบๆ ที่มืดสนิททีละขั้น แสงสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องให้เห็นใบหน้าที่สงบนิ่งของเขาไม่นาน บันไดหินใต้เท้าก็สิ้นสุดลง ประตูเหล็กเป็นสนิมปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาเขาดันแว่นตา วางมือขวาลงบนผิวประตูเหล็ก ทันใดนั้นน้ำแข็งเย็นจัดก็แผ่ขยายออกจากฝ่ามือ เมื่อประตูเหล็กทั้งบานถูกแช่แข็ง เขาก็เคาะนิ้วเบาๆ ประตูเหล็กก็แตกกระจายทันทีพอเปิดประตู กลิ่นเหม็นที่บรรยายไม่ถูกก็โชยมาปะทะใบหน้า กลิ่นไม้เก่าเน่าเปื่อยผสมกับกลิ่นคาวเลือดฉุนรุนแรง ทำให้เขาขมวดคิ้วแน่นอันชิงอวี๋เดินเข้าไปในห้อง สำรวจรอบๆ อย่างละเอียด ดูเหมือนจะเป็นห้องเก็บของที่ถูกทิ้งร้างมานาน ภายในเต็มไปด้วยใยแมงมุม และบนผนังฝั่งตรงข้ามยังมีรอยเลือดสีแดงฉานสองรอยอันชิงอวี๋ ใช้นิ้วลูบรอยเลือดเบาๆ แล้วขยี้ปลายนิ้ว เลือดยังใหม่อยู่ไม่เพียงเท่านั้น บนผนังยังมีรอยตะปูใหม่เอี่ยมสี่รอยอันชิงอวี๋หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตอบอย่างสง
