ส่วนหนึ่งขององค์กรนี้อย่างแท้จริง“สวัสดีครับ พี่หลิน” เสี่ยวเฮยยิ้มพลางยื่นมือออกมา“สวัสดีครับ” หลินชีเยี่ยจับมือของอีกฝ่าย“เสี่ยวเฮย ช่วยอธิบายสถานการณ์ให้ชีเยี่ยฟังอีกครั้งที” เวินฉีโม่เอ่ย“ได้ครับ” สีหน้าของเสี่ยวเฮยดูจริงจังขึ้นมา “เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ วันที่ 26 สิงหาคม เวลา 10:45น.เจ้าของร้านเหล้าเข้ามาเปิดร้าน แต่กลับได้กลิ่นคาวเลือดอบอวลอยู่ เมื่อเดินเข้าไปในลานหลังก็พบว่าพนักงานเสิร์ฟที่ชื่อว่าซุนเสี่ยวเสียชีวิตอย่างทารุณ”พูดจบ เขาก็พาทั้งสองคนเดินไปที่ลานหลัง“เปิดร้านตอนสิบโมงกว่าเหรอ?” หลินชีเยี่ยดูแปลกใจเล็กน้อย“ร้านเหล้าแบบนี้ทำธุรกิจตอนกลางคืน เปิดสิบโมงกว่าถือว่าขยันมากเลยนะ” เวินฉีโม่อธิบายอยู่ข้างๆหลินชีเยี่ยพยักหน้า ไม่นานทั้งสามคนก็มาถึงประตูลานหลังบนพื้นลานมีป้ายหมายเลขวางอยู่หลายอัน แต่ละป้ายมีภาพถ่ายสถานที่เกิดเหตุอยู่ข้างๆ บนผนังมีรอยขีดด้วยชอล์กสีขาวเป็นรูปร่างคนลอยอยู่กลางอากาศเป็นรูปไม้กางเขน“ผู้ตายชื่อซุนเสี่ยว เพศชาย อายุ 28 ปี มาทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านเหล้านี้เมื่อสองปีก่อน ก่อนหน้านี้ทำงานที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งมาตลอด จริงๆ แล้วคนที่ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟร้านเหล้ามักจะทำได้ไม่นาน แต่เขาทำได้ถึงสองปี หนึ่งเพราะเจ้าของร้านดีกับเขามาก สวัสดิการก็ดี สองคือที่บ้านยังมีผู้สูงอายุสองคนที่ต้องดูแล เขาจำเป็นต้องใช้เงิน”เสี่ยวเฮยก้มมองเอกสารในมือแล้วพ
