ยาบาลก็ค่อยๆ ย่อตัวลง……งัม!ยัดมือของหลี่อี้เฟยเข้าไปในปากหลินชีเยี่ย: Σ(￣ロ￣lll)!อาจู: (*?.?*)?หลี่อี้เฟย: (?°?д°?)!!!! บ้าเอ๊ย!!หลี่อี้เฟยรีบดึงมือออกจากปากของหงเหยียนอย่างแรง ฝ่ามือที่แดงก่ำเต็มไปด้วยรอยฟัน……เขาหันไปมองหลินชีเยี่ยด้วยความงุนงง คนหลังจึงพยักหน้า “ฉันบอกแล้วว่าสถานการณ์ของเธอค่อนข้างพิเศษ……”ในตอนนั้นเอง หมาปั๊กตัวหนึ่งวิ่งมาที่เท้าของหงเหยียน มองเธออย่างสงสัย แล้วใช้หัวดุนเท้าของเธอ“ก๊าบ! ก๊าบๆๆๆ!!”ดวงตาของหงเหยียนเต็มไปด้วยความสงสัยอีกครั้ง เธอค่อยๆ ย่อตัวลง อุ้มหมาปั๊กขึ้นมา แล้วก็……เอ๋ง!ขาทั้งสี่ของหมาปั๊กโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่งกลางอากาศ“โอ๊ย! น้องหงเหยียน! อันนี้กินไม่ได้ กินไม่ได้จริงๆ!!” หลี่อี้เฟยวิ่งเข้าไปอย่างตกใจ ช่วยหมาปั๊กที่กำลังหวาดผวาออกมาจากปากของหงเหยียน แล้ววางมันลงบนพื้นความจริงพิสูจน์แล้วว่า หมาปั๊กตัวนี้หวาดกลัวจริงๆมันนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นสักพัก จากนั้นก็ลุกพรวดขึ้นมาจากพื้นแล้ววิ่งสุดฝีเท้าไปข้างหน้า มันถึงกับเปล่งภาษามนุษย์ออกมา“ยา–เม–เตะ!!”ตุบ!มันชนเข้ากับผนังด้านหน้า ขาทั้งสี่ชักกระตุก ก่อนจะสลบไปอย่างรวดเร็วหลินชีเยี่ยมองหงเหยียนที่กำลังถูกหลี่อี้เฟยสั่งสอนอยู่ แล้วก็มองหมาปั๊กที่นอนสลบอยู่บนพื้น สีหน้าก็เริ่มแปลกประหลาดขึ้นมาทันทีเด็กหนุ่มรู้สึกว่า หลังจากที่เขาดูแลรักษาอย่างใส่ใจ ผู้ป่วยโรคทางจิตในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนี้……ทำไมถึงมีมากขึ้นเรื
