รถตู้สีดำค่อยๆ จอดหน้าบ้านพัก หลินชีเยี่ยและหงอิงลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้านห้องนั่งเล่นที่คุ้นเคย โซฟาที่คุ้นเคย ห้องนอนที่คุ้นเคย ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เหมือนเมื่อตอนที่จากไป ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย“นายไปจัดของหน่อยนะ ดูเหมือนหัวหน้าหน่วยยังไม่เสร็จธุระ” หงอิงดูเวลาแล้วขมวดคิ้วพูดว่า “ไม่ใช่บอกว่าแค่ไปทำความเข้าใจสถานการณ์หรอกเหรอ ทำไมผ่านไปทั้งบ่ายแล้วยังไม่มีวี่แววเลย หัวหน้าหน่วยคงไม่ได้แกล้งถ่วงเวลาเพราะไม่อยากทำอาหารเย็นหรอกนะ”“พี่หงอิง วันนี้ไปกินข้าวที่สำนักงานเหรอครับ”“ใช่ หัวหน้าหน่วยเตรียมอาหารไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว บอกว่าจะฉลองต้อนรับนายเข้าร่วมหน่วย 136 อย่างเป็นทางการ คาดว่าอาหารเย็นคงกลายเป็นอาหารดึกแล้วล่ะ” หงอิงถอนหายใจอย่างจนปัญญาหลินชีเยี่ยพยักหน้า ลากกระเป๋าเดินทางเข้าห้องแล้วเริ่มจัดของ ผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง เสียงของหงอิงก็ดังมาจากชั้นล่าง“ชีเยี่ย เก็บของเสร็จหรือยัง ไปกินข้าวได้แล้ว!”“มาแล้วครับ”หลินชีเยี่ยเก็บดาบตรงและผ้าคลุมไว้ในห้อง ส่วนเหรียญตราเก็บไว้ติดตัว จากนั้นรีบเดินลงบันได นั่งรถไปยังสำนักงานไม่กี่นาทีต่อมาติ๊งต่อง!“ยินดีต้อนรับ!”หลินชีเยี่ยเปิดประตูสำนักงาน เพิ่งพบว่านอกจากเฉินมู่เหยี่ยที่กำลังยุ่งอยู่ในครัว สมาชิกคนอื่นๆ นั่งอยู่ที่โต๊ะกันหมดแล้ว พอเห็นหลินชีเยี่ยเดินเข้ามา มุมปากทุกคนก็ปรากฏรอยยิ้มหลินชีเยี่ยยืนอยู่ที่ประตู สูดหาย
