เบาๆ โดยไม่พูดอะไรหลินชีเยี่ยงุนงง “พี่หงอิง คุณทำอะไรน่ะ?”“หัวหน้าหน่วยบอกให้ฉันปลอบใจนาย บอกว่าไม่ต้องอายที่ไม่ได้อันดับดีในค่ายฝึก ทุกคนเชื่อในศักยภาพของนาย”แก้มของหงอิงแดงเรื่อ “แต่… แต่ฉัน… ฉันไม่เก่งเรื่องปลอบใจคนจริงๆ ฉันอยากเลียนแบบหัวหน้าหน่วยที่ตบไหล่ลูกน้อง แต่พอทำแล้วก็ไม่รู้จะพูดอะไร… โอ๊ย น่ารำคาญจริง!”หงอิงอายจนโมโห เลยเหยียบคันเร่งสุดแรง เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่น ล้อหมุนตีฝุ่นฟุ้งกระจาย รถตู้พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วหลินชีเยี่ยจับที่จับแน่น กลืนน้ำลาย “พี่หงอิง……ใจเย็นๆ นะครับ ใจเย็นๆ!”ตอนนี้หลินชีเยี่ยก็เข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดแล้ว ดูเหมือนว่าอันดับในค่ายฝึกจะไม่ได้ถูกครูฝึกประกาศออกมาโดยทั่วไป พวกหน่วย 136 เลยคิดว่าหลินชีเยี่ยได้อันดับไม่ดี ถึงได้ถูกย้ายมาที่ชางหนาน‘เรื่องนี้ควรอธิบายดีไหม?’ขณะที่หลินชีเยี่ยกำลังลังเล หงอิงก็พูดต่อ“จริงๆ แล้ววันนี้ตั้งใจว่าจะให้ทุกคนมารับนายด้วยกัน แต่มีเรื่องด่วนเกิดขึ้นกะทันหัน เลยมีแค่ฉันคนเดียวที่มีเวลามารับได้”“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”“มีคดีที่ต้องสงสัยว่าเกี่ยวกับ ‘สิ่งลี้ลับ’ เกิดขึ้นทางฝั่งตะวันออกของเมือง เวินฉีโม่ เหลิ่งเซวียน และเสี่ยวหนานไปดูสถานการณ์ ส่วนหัวหน้าหน่วยกับหมาแก่เซียงหนานกำลังเข้าพบบุคคลสำคัญ”“บุคคลสำคัญ?” หลินชีเยี่ยถามอย่างสงสัย “มีบุคคลสำคัญคนไหนมาที่ชางหนานเหรอครับ?”หงอิงยิ้มพลางกล่าว “ได้ยินมาว่าเป็นยอดมนุษย์
