กเขานั่งล้อมโต๊ะอาหารหัวเราะและด่าทอกัน พวกเขาสะพายกล่องดาบโดยไม่พูดอะไร ร่วมเผชิญหน้ากับเหวลึกและนรก……‘ดูเหมือนว่า มันก็ไม่เลวเลยนะ?’“การตั้งหน่วยรบพิเศษยังเร็วเกินไป นายเคยเห็นหน่วยรบพิเศษไหนที่ให้ทหารใหม่ระดับฉือเป็นหัวหน้าหน่วย?”หลินชีเยี่ยส่ายหัว “อีกอย่าง นี่ต้องให้ผู้บังคับบัญชาระดับสูงของหน่วยพิทักษ์ราตรีตัดสินใจ พวกเราพูดไปก็ไม่มีประโยชน์”“นั่นสินะ……” ไป๋หลี่พั่งพั่งถอนหายใจ แล้วมองหลินชีเยี่ยอย่างจริงจัง “แต่ถ้าวันไหนนายมีโอกาสตั้งหน่วยรบพิเศษจริงๆ ต้องมาตามผมที่กว่างเซินนะ!”เฉาเยวียนรีบพูดต่อ “ฉันด้วย ฉันจะรอนายที่เมืองหวยไห่”หลินชีเยี่ยมองสีหน้าจริงจังของพวกเขา พยักหน้าหนักแน่น “ถ้ามีวันนั้น ฉันจะไปหาพวกนายแน่นอน”ภายใต้ท้องฟ้า กลิ่นหอมของเนื้อลอยอบอวลในสายลม สามหนุ่มนั่งอยู่ด้วยกัน เสียงของพวกเขาก้องกังวานบนดาดฟ้าไม่ใช่แค่ที่ห้องพยาบาล ภาพแบบนี้แอบเกิดขึ้นในทุกมุมของค่ายฝึกอบรมวันนี้ ไม่มีครูฝึกมาห้ามพวกเขา……เช้าวันรุ่งขึ้นไป๋หลี่พั่งพั่งไม่ได้นอนตื่นสายอย่างที่เคยเป็น กลับตื่นแต่เช้าอาบน้ำแต่งตัว พับผ้าห่มเรียบร้อย จัดกระเป๋าเสร็จแล้วยืนติดกระดุมเครื่องแบบทหารอย่างประณีตหน้ากระจก“ชีเยี่ย ผมดูเป็นยังไงบ้าง?”เขาหันไปมองหลินชีเยี่ยที่แต่งตัวเสร็จแล้ว“ดูเป็นทางการ และมีชีวิตชีวามาก” หลินชีเยี่ยพิจารณาอย่างละเอียดแล้วพยักหน้าอย่างจริงจังไป๋หลี่พั่งพั่งยิ้มบางๆ มองเวลาบนผนัง
