เมื่อได้ยินคำว่า “สาวก” ร่างกายตรงหน้าก็สั่นเล็กน้อยแทบไม่สังเกตเห็น“ผมไม่สนใจว่าในอดีตคุณเป็นใครหรือทำอะไรมา เพราะสิ่งเหล่านี้ไม่มีความหมายสำหรับผม ในโลกนี้ไม่มีใครสามารถทรยศผมได้”เสียงของพร่ำรำพันมีเสน่ห์ น้ำเสียงสงบเต็มไปด้วยความมั่นใจ“จะตายอย่างอัดอั้นตรงนี้ หรือจะติดตามผมเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่? บอกผมมา… คำตอบของคุณ” ดวงตาของพร่ำรำพันหรี่ลงเล็กน้อยหนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที……ร่างนั้นนิ่งสนิทราวกับตายแล้วในขณะที่พร่ำรำพันกำลังจะหมดความอดทน ร่างที่ไหม้เกรียมนั้นก็ขยับ เศษซากร่วงหล่นลงมามากมาย ริมฝีปากของเขาสั่นเล็กน้อย เสียงแผ่วเบาดังออกมา“ตกลง”เสียงของเขาเบามาก แต่พร่ำรำพันกลับได้ยินรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของพร่ำรำพัน เขายืนขึ้น สภาพแวดล้อมรอบตัวบิดเบี้ยวอย่างประหลาด ภาพที่แปลกประหลาดแผ่ขยายออกจากรอบตัวเขา ทุกอย่างล่องลอยอยู่ระหว่างความจริงและความฝันนี่คือผนึกเทวะของขั้นอนันต์ ลำดับที่ 18 [ฝันวิปริต]ในโลกที่ดูเหมือนไม่มีอยู่จริงนี้ ร่างที่ไหม้เกรียมค่อยๆ ลอยขึ้น แสงสว่างวูบวาบไหลเวียนไปทั่วร่างของเขา เนื้อที่ไหม้เกรียมเริ่มฟื้นคืนชีพ ขาขวาที่ขาดหายเริ่มงอกใหม่ อวัยวะภายในที่ใกล้ตายเริ่มฟื้นฟูคัน เจ็บปวด ราวกับมีคนใช้มีดเฉือนเนื้อที่ตายทั้งหมดออก แล้วบังคับใส่เนื้อเยื่อที่มีชีวิตเข้าไปแทน แม้จะทนทุกข์ทรมานเทียบเท่าการถูกทรมานอย่างหนัก เขาก็ยังกัดฟันทน ไม่ส่งเสียงร้องแม้แต่น้อยเ
