หยดเหงื่อไหลลงมาตามแก้มของครูฝึกหง ในขณะที่ร่างของพวกเขาทั้งสองกำลังจะถูกกลืนหายไปในกองเพลิงเปลวไฟด้านหลังพวกเขาก็ดับวูบลงอย่างฉับพลัน!ความรู้สึกหายใจไม่ออกชั่วครู่ปกคลุมร่างของครูฝึกหง แต่ความรู้สึกนั้นคงอยู่ไม่ถึงวินาที ก็หายไปราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมีเพียงความร้อนแผดเผาที่ยังคงอยู่ในอากาศ เป็นหลักฐานว่าเคยมีไฟลุกท่วมใต้พื้นดินมาก่อน‘เสิ่นชิงจู่…’ครูฝึกหงกัดฟันแน่น ค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นไปตามทางเดิน ผ่านไปสักพัก เขาก็เห็นแสงริบหรี่เหนือศีรษะ นั่นคือแสงไฟฉาย“มีคนอยู่ข้างล่าง! ดูเหมือนจะเป็นหงฮ่าว!” มีเสียงแว่วมาจากด้านบนลำแสงไฟฉายส่องมาที่ตัวครูฝึกหง ร่างหลายร่างเคลื่อนลงมาอย่างรวดเร็ว พวกเขาคือครูฝึกที่มีเชือกโรยตัวคาดเอวไว้เมื่อเห็นใบหน้าคุ้นเคยเหล่านั้น ครูฝึกหงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ร่างกายที่เกร็งมานานก็ผ่อนคลายลงเหงื่อไหลออกมาจากชุดทหารที่ชุ่มโชกราวกับน้ำตกพวกครูฝึกรีบรับตัวไป๋หลี่พั่งพั่งที่หมดสติไป สวมอุปกรณ์โรยตัวให้ทั้งสองคน พูดอะไรบางอย่างผ่านวิทยุสื่อสารแล้วค่อยๆ ปีนขึ้นไป“ครูฝึกหง! ครูฝึกหง! คุณเป็นอย่างไรบ้าง?!” ระหว่างปีนขึ้น หันลี่ตรวจสอบสภาพร่างกายของครูฝึกหงพลางถามด้วยความกังวลครูฝึกหงที่สติพร่าเลือนโบกมือ “ฉันไม่เป็นไร แค่หมดแรงนิดหน่อย……ข้างล่าง ข้างล่างยังมีคนอีกคน”เมื่อได้ยินประโยคนี้ หันลี่หันไปสบตากับครูฝึกอีกสองคน พวกเขาพยักหน้า แล้วปีนลงไปต่อเพื่อค้นหาคนสุดท
