เจอว่าอยู่ที่ไหน และจากการตอบสนองของอุปกรณ์ตรวจจับสัญญาณชีพ ในถ้ำใต้พิภพก็ไม่มีคลื่นชีวิตใดๆ อยู่เลย”หันลี่สูดหายใจลึก “เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ที่ครูฝึกหงเพิ่งอธิบาย เสิ่นชิงจู่……สามารถยืนยันได้แล้วว่าเสียชีวิต”หยวนกังกำหมัดแน่น เขาหันกลับไปมองภูเขาจินหนานที่ถูกความมืดปกคลุมอีกครั้ง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงค่อยๆ เอ่ยปาก “ถอนกำลังกันเถอะ……ที่เหลือให้คนจัดการตามหลังดูแลต่อ”…ความมืดค่อยๆ จางหาย ภายในภูเขาจินหนานที่เงียบสงัด แสงสลัวสายหนึ่งส่องผ่านเมฆดำทะมึน ตกกระทบลงบนยอดเขาที่ทอดยาวรกร้างฝนที่ตกหนักเริ่มซาลงเรื่อยๆ สายฝนพรำๆ ตกลงในภูเขาจินหนานหลังเกิดภัยพิบัติ ไหลตามใบไม้สีเขียวขจีหยดลงสู่พื้นเวลาล่วงเลยผ่าน เมฆดำสลายไป แสงอาทิตย์สาดส่องจ้าเมื่อดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้าตะวันตก แสงสนธยายามเย็นก็ทอดลงบนเทือกเขาราวกับห่มคลุมทุกสิ่งในหุบเขาด้วยผ้าโปร่งบางสีทองอ่อนในที่รกร้างว่างเปล่า รังไหมที่ตกอยู่ในดินสั่นไหวเบาๆ ราวกับชีวิตใหม่กำลังจะเบ่งบานออกมาทางทิศตะวันตก ร่างอันงดงามค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ผมยาว ดวงตาคมเหมือนนกฟีนิกซ์ สวมชุดสูทหางนกนางแอ่น ทั้งสูงศักดิ์และสง่างามเขาคือ ‘พร่ำรำพัน’ หนึ่งในเทพเจ้าโบราณสามองค์แห่งศาสนจักรเทพโบราณ ผู้มีพลังขั้นอนันต์“กลิ่นอายของร่างเงานั้น หายไปใต้พื้นดินตรงนี้” พร่ำรำพันก้มมองพื้นดินใต้เท้า สายตาของเขาดูเหมือนจะทะลุผ่านชั้นดินหนาได้“วิ
