้องฆ่าหม่าอี้เทียนก่อน เพื่อให้ไฟและลาวาที่เขาควบคุมตกลงไปในถ้ำครูฝึกหงมองดูพายุเพลิงที่กำลังพุ่งเข้ามาใกล้เบื้องล่าง เขาตัดสินใจแน่วแน่ในใจแล้ว จึงชักดาบตรงที่เอวออกมาและปักลึกลงไปในผนังหินจากนั้นเขาก็ชักดาบของเสิ่นชิงจู่ออกมา แล้วแทงลงไปในผนังหินเช่นกันดาบตรงสองเล่มทิ้งจุดยืนไว้บนผนังหินที่ตั้งตรงโดยสมบูรณ์นี้“แสงสีดำที่หลินชีเยี่ยเจาะทะลุพื้นผิวเมื่อครู่นี้เห็นได้ชัดมาก ครูฝึกคนอื่นๆ ต้องรีบมาช่วยเหลือพวกเราแน่นอน……นายพาไป๋หลี่ถูหมิงรออยู่ที่นี่ ดาบสองเล่มน่าจะรับน้ำหนักร่างกายของพวกนายสองคนได้ไม่มีปัญหา”ครูฝึกหงวางร่างของไป๋หลี่พั่งพั่งลงบนดาบตรงสองเล่มที่ปักลึกลงไปในผนังหิน แล้วพูดกับเสิ่นชิงจู่อย่างสงบเสิ่นชิงจู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย “คุณจะทำอะไร?”“ทำสิ่งที่ครูฝึกควรทำ” ครูฝึกหงตอบเสียงเรียบเสิ่นชิงจู่หรี่ตาลง ไม่พูดอะไรครูฝึกหงสูดหายใจลึก ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “ไม่ต้องเศร้าโศก ไม่ต้องรู้สึกผิด การตายอย่างสง่าผ่าเผยต่อหน้าทหารของตัวเองแบบนี้ สำหรับพวกเราที่เป็นครูฝึกแล้ว ถือเป็นจุดจบที่ดีที่สุด”ครูฝึกหงค่อยๆ หลับตาลง ยื่นมือไปที่หน้าอกของตัวเอง……“ก่อนหน้านี้ถูกไอ้หนูหลินชีเยี่ยขัดจังหวะ ก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก ถึงอย่างไรก็นานๆ ทีจะได้เท่สักครั้ง แต่ไม่คิดว่าโอกาสครั้งที่สองจะมาถึงเร็วขนาดนี้”‘ก็ยังรู้สึกเสียดายอยู่นะ…’ครูฝึกหงถอนหายใจในใจทันใดนั้น เขาก็ชะงักอย
