เมฆหนาทึบราวกับแบ่งฟ้าดินออกเป็นสองชั้นใต้เมฆ ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฝนตกหนัก ภูเขาเละเทะ หมู่บ้านกลายเป็นซากปรักหักพัง ทหารกำลังช่วยเหลือผู้คนท่ามกลางสายฝน และเมืองที่สว่างไสวด้วยแสงไฟนีออนอยู่ไกลลิบเหนือเมฆ แสงจันทร์เย็นยะเยือกสาดส่องลงบนเมฆดำทะมึน บนท้องฟ้าอันเงียบสงบมีเพียงดวงจันทร์ดวงเดียวที่ส่องสว่างไปทั่ว ราวกับเป็นดินแดนเทพเจ้าที่หลุดพ้นจากโลกมนุษย์ ดั่งโลกอีกใบที่ไม่เกี่ยวข้องกับความสุขทุกข์ของมวลมนุษย์แต่ในขณะนี้ ในโลกนี้ยังมีมนุษย์หนึ่งคนและมังกรหนึ่งตัวที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่“กรร!” เสียงคำรามของมังกรก้องกังวานไปทั่วท้องฟ้า ลำแสงเพลิงสว่างจ้าทะลุผ่านอากาศ พุ่งตรงไปยังตำแหน่งของหลินชีเยี่ย!ร่างของหลินชีเยี่ยวูบหายไปในพริบตา แล้วปรากฏขึ้นเหนือมังกรดินเพลิง เสื้อคลุมทหารสีดำสะบัดพลิ้ว มือถือดาบตรงฟันลงบนหลังของมังกร!“ห่างจากพื้นดิน พลังของแกก็ลดลงอย่างเห็นได้ชัด” หลินชีเยี่ยเอ่ยเรียบๆเหตุผลที่เขาย้ายสนามรบมาบนฟ้า นอกจากเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผลกระทบจากการต่อสู้ลามไปถึงครูฝึกหงและคนอื่นๆ แล้ว ยังมีเหตุผลสำคัญอีกอย่าง……มันแข็งแกร่งเกินไปเมื่ออยู่บนพื้นดินแม้ตอนนี้หลินชีเยี่ยจะรองรับจิตวิญญาณของเทพีแห่งรัตติกาล แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีพลังระดับเทพภายใต้ข้อจำกัดของระดับพลังตัวเอง พลังเทพแห่งรัตติกาลที่เขาใช้ได้ยังไม่ถึงหนึ่งในร้อยด้วยซ้ำแม้จะไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ขั้นไหนกันแน
