คลุมด้วยความมืดของราตรีเท่านั้นมังกรดินเพลิงนั้นแข็งแกร่งมาก แต่ก็แข็งแกร่งเฉพาะเมื่ออยู่ใต้ดินเท่านั้น เพียงแค่ย้ายสนามรบ พลังต่อสู้ของอีกฝ่ายก็จะลดลงอย่างมากแน่นอนว่าหลินชีเยี่ยทำเช่นนี้ไม่ใช่เพียงเพื่อพามังกรดินเพลิงไปเท่านั้น เขายังมีจุดประสงค์อื่นที่สำคัญกว่านั้น“เขาเจาะอุโมงค์เพื่อกลับสู่พื้นโลกแล้ว!” ไป๋หลี่พั่งพั่งร้องอุทานด้วยความตกใจ “พวกเราสามารถกลับไปตามอุโมงค์นี้ได้!”ครูฝึกหงหรี่ตามองอุโมงค์ที่ทอดตัวเกือบตั้งฉากขึ้นไปเบื้องบน แล้วหันมามองทั้งสอง “พวกนายบินเป็นไหม?”“ไว้ใจผมได้เลย” ไป๋หลี่พั่งพั่งตบอกรับรอง ปราการหยกบนหน้าอกรวมตัวกันเป็นเงาดาบสีทองขนาดใหญ่ ลอยอยู่เบื้องหน้าทั้งสามคนทั้งสามก้าวขึ้นไปบนเงาดาบ แล้วบินขึ้นไปตามอุโมงค์เบื้องบน“ผมไม่เคยบรรทุกคนถึงสามคนมาก่อน……ดูเหมือนจะหนักไปหน่อยนะ” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างเก้อเขิน ขณะที่เงาดาบสีทองใต้เท้าค่อยๆ ลอยขึ้นอย่างโคลงเคลงด้วยความเร็วที่เร็วกว่าลิฟต์ไม่มากนัก“ฉันวิ่งขึ้นไปในแนวดิ่งได้นะ แต่ถ้าทำแบบนั้นฉันก็จะต้องแยกจากพวกนาย ตอนนี้ในจังหวะสำคัญแบบนี้ ไม่ควรแยกจากกัน เพราะยังมีศัตรูอีกคนที่ไม่รู้ว่าซ่อนตัวอยู่ที่ไหน”ครูฝึกหงหันกลับไปมองถ้ำที่ค่อยๆ ห่างออกไป พูดพลางขมวดคิ้ว……ใต้ผืนฟ้ายามราตรี เหนือกลุ่มเมฆสองร่างปรากฏขึ้นกลางอากาศ มังกรดินเพลิงกระพือปีก ลวดลายเปลวไฟสีแดงบนร่างสว่างขึ้น มันจ้องมองเบื้องหน้าอย่างแน่วแน่ ด
