รัตติกาล’ งั้นเหรอ?”“แค่ชั่วคราวเท่านั้น และเพราะจิตวิญญาณของข้าแข็งแกร่งเกินไป อีกทั้งพลังศักดิ์สิทธิ์และร่างกายของเจ้าอ่อนแอเกินไป ดังนั้นทุกครั้งที่ใช้จะทำให้พลังวิญญาณของเจ้าหมดไปในระดับหนึ่ง หากไม่จำเป็นก็ไม่ควรใช้”หลินชีเยี่ยพยักหน้า ดวงตาเป็นประกาย “ผมเข้าใจแล้ว……”ในตอนนั้นเอง ประตูชั้นสองของโรงพยาบาลก็เปิดออก เมอร์ลินสวมเสื้อคลุมยาวจูงสุนัขพันธุ์ปั๊กเดินมาที่ลานกลางอย่างสบายๆหลินชีเยี่ยตกใจ “ท่านเมอร์ลิน เสร็จแล้วหรือ?”“เสร็จแล้ว ข้ายัดวิญญาณจากอีกมิติหนึ่งเข้าไปในจิตของร่างหลักแล้ว” เมอร์ลินยิ้ม“แล้วร่างเงาล่ะ? หายไปแล้วเหรอ?”“ไม่หรอก อยู่ตรงนี้นี่ไง” เมอร์ลินย่อตัวลง ลูบหัวหมาปั๊กที่ก้มหน้าลงด้วยความหวาดกลัวหลินชีเยี่ยมองสุนัขตัวนั้นด้วยความตกตะลึง อ้าปากค้างอย่างตกใจ “คุณเปลี่ยนเขา… ให้กลายเป็นหมาเหรอ?”“ถูกต้อง” เมอร์ลินยักไหล่ “หลังจากที่ข้าใช้เวทมนตร์แห่งห้วงลึกกับเขา จิตวิญญาณของเขาก็ได้รับบาดเจ็บทำให้มีปัญหาทางจิตบางอย่าง แรกๆ ข้าตั้งใจจะทำลายวิญญาณของเขาทิ้ง แต่นึกขึ้นได้ว่าโรงพยาบาลนี้ยังขาดบรรยากาศที่มีชีวิตชีวา เลยใช้มนตร์แปลงกายเปลี่ยนเขาให้เป็นสุนัข ไว้เล่นเพลินๆ ยามว่าง”สิ้นเสียง เขาก็ก้มลงเกาคางหมาปั๊ก ดวงตาของมันฉายแววเหม่อลอยเล็กน้อย ครู่หนึ่งต่อมา มันก็อ้าปากอย่างไม่แน่ใจ…“เหมียว?”หลินชีเยี่ย “……”หลี่อี้เฟย “……”เมอร์ลิน “……”“อืม มีปัญหาทางจิตนิดหน่อย… นิดเ
