ภายในโพรงลาวาอันร้อนระอุ ลวดลายสีแดงเพลิงบนร่างของมังกรดินเพลิงส่องแสงเป็นระยะ เปลวเพลิงที่รุนแรงแทบจะเต็มไปทั่วทุกอณูของพื้นที่กลางอากาศ ร่างที่ดูบอบช้ำกำลังวูบไหวไปมาในช่องว่างระหว่างเปลวไฟ แขนขวาหายไปแล้ว ผมก็ถูกเผาจนหมด เลือดที่บาดแผลถูกความร้อนจนกลายเป็นแผลเป็น เจ็บปวดจนบรรยายไม่ถูกเมื่อเวลาผ่านไป หัวใจของหม่าอี้เทียนค่อยๆ จมดิ่งลง นับตั้งแต่รายงานสถานการณ์ให้ท่านพร่ำรำพันทราบ ก็ผ่านไปหลายนาทีแล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่ปรากฏตัว……หรือว่าท่านผู้นั้นไม่คิดจะปราบมังกรดินเพลิง? หรือว่าตัวเขาทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจ?ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่นานเขาก็จะต้องตายด้วยน้ำมือของมังกรดินเพลิงอย่างแน่นอน!ในขณะที่หม่าอี้เทียนกำลังสิ้นหวัง ร่างอันสง่างามก็ทะลุผ่านเพดานหินเหนือศีรษะราวกับภูตผี ผู้มาใหม่ยืนอยู่กลางอากาศ พินิจพิเคราะห์มังกรดินเพลิงตรงหน้าอย่างละเอียด“ท่านพร่ำรำพัน!” หม่าอี้เทียนเห็นร่างนั้นก็ร้องด้วยความตื่นเต้น“เป็นมังกรดินเพลิงจริงๆ ด้วย แม้ตอนนี้ระดับจะยังไม่สูง แต่ก็มีศักยภาพมาก……เมื่อฝึกฝนจนถึงขั้นพิภพหรืออนันต์ ก็น่าจะมีประโยชน์ไม่น้อย”พร่ำรำพันพยักหน้าอย่างพอใจ เหลือบมองหม่าอี้เทียนที่ดูโทรมแวบหนึ่ง แล้วพูดอย่างสงบว่า “ทำได้ดีมาก คราวนี้กลับไปจะให้รางวัลนาย”“ขอบพระคุณครับ!” หม่าอี้เทียนดีใจจนตัวลอยรอบกายของพร่ำรำพันแผ่รัศมีอันน่าพิศวง ปกคลุมทั่วทั้งโพรง ภายใต้รัศมีมืดสลัวนี้ แม้
