ให้พี่น้องของฉัน!”“ถ้าฉันทำไม่สำเร็จ หลังจากฉันตาย นายก็เอาเถ้ากระดูกของฉันใส่โกศ ไม่ต้องฝังในสุสาน ไม่ต้องทำหลุมศพแล้วก็ไม่ต้องเอาไปไว้ที่สุสานของหน่วยพิทักษ์ราตรี ให้นำไปทิ้งทะเลซะ……”“ทำไมล่ะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งตกตะลึง“เพราะฉันไม่มีหน้าไปเจอเขา” เสิ่นชิงจู่พูดอย่างสงบไป๋หลี่พั่งพั่งเงียบไปครู่ใหญ่ พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ผมเข้าใจแล้ว”……อีกด้านหนึ่ง ภายในถ้ำหลินชีเยี่ยหรี่ตามองสองคนตรงหน้า เขายืนขวางทางอยู่ตรงกลาง ราวกับภูเขาสูงตระหง่าน“เมื่อกี้ยังบอกว่าอาจจะหาไม่เจอ ตอนนี้ดันมาส่งตัวถึงที่ซะงั้น” จวงฉียิ้มเยาะหลินชีเยี่ยไม่พูดอะไร เพียงแค่กำดาบในมือแน่นเขาค้นหาในถ้ำที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกตนี้อยู่สิบนาที ถึงได้พบร่องรอยของพวกไป๋หลี่พั่งพั่ง สำหรับคนอื่น เขาวงกตนี้อาจทำให้มึนงง แต่สำหรับเขาที่สามารถใช้การรับรู้ทางจิตในระยะร้อยเมตรได้ มันจึงง่ายดายราวกับเปิดใช้โปรแกรมโกงเขาเดินอยู่ในถ้ำก็สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าแต่ละด้านเชื่อมต่อไปยังที่ใด ด้วยความสามารถนี้ เขาถึงคาดการณ์จุดโจมตีของชายร่างสีเงินได้อย่างแม่นยำ ก่อนจะทะลวงจากถ้ำด้านบนลงมา ลอบโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัวชายร่างสีเงินย่อตัวลงเล็กน้อย แขนทั้งสองกลายเป็นทวนสองเล่ม ขาใหญ่ขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะกระทืบพื้นอย่างแรง พุ่งเข้าหาใบหน้าของหลินชีเยี่ยราวกับสายฟ้าสีเงินหลินชีเยี่ยยกดาบในมือขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับมองทะลุวิถีการเคลื่อนไหวของอีก
