่มีใครรู้จักนี่ จะมีมังกรใต้พิภพได้ยังไง?”“ไม่รู้สิ”“……”ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยและเดินหน้าต่อไป ชายร่างสีเงินพลันหยุดฝีเท้า เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วสูดดมกลิ่น“มีกลิ่นคาวเลือด อยู่ไม่ไกล”จวงฉีหรี่ตาลง มีดล่าสัตว์ในมือแตกออกเป็นเศษเล็กเศษน้อยนับร้อยชิ้นในพริบตา พุ่งไปยังทางเดินแคบๆ ข้างหน้าราวกับฝูงตั๊กแตน!ไป๋หลี่พั่งพั่งรู้สึกหนาวสันหลัง เข้าใจว่าตนและเสิ่นชิงจู่ถูกจับได้แล้ว จึงแบกเขาวิ่งไปในทิศทางตรงกันข้ามโดยไม่พูดอะไร พร้อมกันนั้น [ปราการหยก] บนหน้าอกก็เปลี่ยนเป็นโล่แสงสีทองป้องกันด้านหลังใบมีดของจวงฉีปะทะกับโล่แสงสีทอง ตัดเฉือนพื้นผิวอย่างรวดเร็ว โล่เริ่มหรี่แสงลงอย่างเห็นได้ชัดพละกำลังของไป๋หลี่พั่งพั่งถึงขีดจำกัดแล้ว แถมยังต้องแบกเสิ่นชิงจู่อีก ถึงแม้จะพยายามอย่างเต็มที่ แต่ก็ยังวิ่งได้ช้า……เพล้ง!ในที่สุดโล่แสงสีทองก็แตกสลาย ในขณะเดียวกัน ชายร่างสีเงินที่อยู่ด้านหลังจวงฉีก็กลายร่างเป็นเสือดาวในพริบตา พุ่งเข้าหาคนทั้งสองที่กำลังวิ่งหนีด้วยความเร็วราวกับสายฟ้าแลบเขาเคลื่อนกายฉับไว ผ่านถ้ำคดเคี้ยวไปในชั่วพริบตา ไล่ตามหลังไป๋หลี่พั่งพั่งมาอย่างกระชั้นชิดเสิ่นชิงจู่ที่อยู่บนหลังหรี่ตามองด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว พยายามคลายมือออกจากคอของไป๋หลี่พั่งพั่งเพื่อกระโดดลงมาสกัดศัตรูด้านหลัง ทว่าอีกฝ่ายกลับรัดร่างของเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่ยอมให้เขาลงมา“ปล่อยฉันลง ไม่งั้นพวกเราจะตายกันหมดนะ
