“ได้สิ แน่นอนว่านายผ่องได้” หลี่อี้เฟยยิ้มกว้างทันใดนั้น หางตาก็เหลือบเห็นเงาร่างในชุดกาวน์สีขาวที่ประตูห้อง สีหน้าของเขาพลันแข็งค้าง……อาจูมองตามสายตาของหลี่อี้เฟยไปด้วยความสงสัย เมื่อเห็นหลินชีเยี่ยที่ที่ทำหน้าเรียบเฉย เขาก็ร้องเสียงหลงและรีบลุกขึ้นยืนก้มหน้า เหมือนเด็กที่ทำผิดมีเพียงรูบิคที่ยังคงหมุนอย่างรวดเร็ว ราวกับเป็นเพียงเครื่องสับไพ่ที่ไร้ความรู้สึก“ชีเยี่ย… เอ่อ ไม่สิ ผู้อำนวยการ ผม ผมกำลังพาคนไข้ทำกิจกรรมสันทนาการน่ะครับ” หลี่อี้เฟยพูดอย่างเก้อเขิน“ทานาทอส หลานรักกำลังสอนพวกเราเล่นเกมอยู่น่ะ” นิกซ์พูดด้วยรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าเธอสนุกมากหลินชีเยี่ยมองอาจูที่กำลังตัวสั่น และหลี่อี้เฟยที่ทำอะไรไม่ถูก เขาถอนหายใจอย่างจนใจ “ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้นด้วย? การเพิ่มกิจกรรมสันทนาการให้ผู้ป่วย ทำให้พวกเขามีความสุขทั้งกายและใจ มันเป็นเรื่องที่ดีนะ ฉันไม่ใช่เจ้านายใจดำที่ไร้เหตุผล จะหักเงินเดือนพวกนายได้ยังไงกัน?”อืม……ถ้าพวกนายมีเงินเดือนให้หักล่ะก็นะเมื่อได้ยินดังนั้น อาจูและหลี่อี้เฟยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกหลินชีเยี่ยไม่เสียเวลากับเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ เขาเดินตรงไปหานิกซ์ และพูดด้วยสีหน้าจริงจัง“แม่ครับ อีกสักพักผมอาจจะต้องใช้พลังของแม่ ตอนนั้น……”นิกซ์ยิ้มบางๆ “ทานาทอส ลูกของแม่ ไม่ว่าเมื่อใดที่ลูกต้องการแม่ แม่จะอยู่เคียงข้างลูกเสมอ”เมื่อได้ยินคำตอบของนิกซ์ หลินชีเยี่ยรู้สึกอบอุ่
