งส่ายหน้าเบาๆ “แต่ผมพาผู้ช่วยพยาบาลออกไปจากที่นี่ไม่ได้ ผมเคยลองมาแล้ว……”“เจ้าไม่ควรทำตามกฎเกณฑ์ที่กำหนดไว้เสมอไป ถ้าอยากเป็นผู้แข็งแกร่ง ก็ต้องเรียนรู้ที่จะใช้ปัญญาของตนเองทำลายกฎ” เมอร์ลินหยิบไพ่นกกระจอกบนโต๊ะขึ้นมา มุมปากเผยรอยยิ้ม แล้วค่อยๆ ผลักไพ่นกกระจอกทั้งหมดตรงหน้าให้ล้ม“ข้าสามารถเตือนเจ้าได้แค่นี้ ส่วนที่เหลือ ก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเองแล้ว”เมอร์ลินลุกขึ้นยืนอย่างไม่รีบร้อน คว้าคู่มือการดูแลสุขภาพสำหรับผู้สูงอายุที่อยู่ข้างเก้าอี้ ก่อนจะเดินออกจากห้องกิจกรรม……หลินชีเยี่ยจ้องมองไพ่นกกระจอกที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะ พลางขมวดคิ้วแน่น“ทำลายกฎ… ทำลายกฎ……” เขาพึมพำครู่ต่อมา เหมือนเขานึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองเมอร์ลินที่เดินจากไป ดวงตาเปล่งประกาย“หรือว่า……”เขาหันกลับมามองหลี่อี้เฟยและอาจูที่ยังงุนงง และรูบิคที่สับไพ่อย่างเงียบๆ ตรงมุมห้อง มุมปากปรากฏรอยยิ้ม“ท่าน… ผู้อำนวยการ คุณจะทำอะไร” หลี่อี้เฟยเห็นสายตาประหลาดของหลินชีเยี่ย จึงถอยหลังไปสองก้าวอย่างระแวง เขายกมือป้องอกพลางพูดเสียงเบา“ไม่ทำอะไรหรอก” หลินชีเยี่ยยิ้มพลางชี้นิ้ว วงเวทย์อันวิจิตรงดงามปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วอย่างรวดเร็ว “แค่อยาก……ทำสัญญากับพวกนายอีกครั้ง”……ในถ้ำใต้ดินอันมืดมิด หลินชีเยี่ยค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาเผยความยินดีเขาย่อตัวลง ลูบหัวมัมมี่น้อย พูดเบาๆ ว่า “ลำบากแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ ต่อไปปล่อยให้ฉันจัดการเอง……”มัมมี่น
