และภายนอกได้ แต่ไม่มีผลในการรักษาหรือเยียวยาบาดแผลเสื้อสีดำบนร่างของเสิ่นชิงจู่ชุ่มไปด้วยเลือด เมื่อเวลาผ่านไป ลมหายใจของเขาก็ยิ่งอ่อนแรงลง อีกทั้งยังมีเลือดซึมออกมาจากมุมปากไม่หยุด……ไป๋หลี่พั่งพั่งกัดฟันแน่น ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบแผ่นหยกสีเขียวออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดเข้าไปในอ้อมอกของเสิ่นชิงจู่“บ้าเอ๊ย! ถือว่านายโชคดีละกัน……คราวนี้ผมขาดทุนยับเลย!”ไป๋หลี่พั่งพั่งบ่นพึมพำ แบกเสิ่นชิงจู่ไว้บนหลังอย่างทุลักทุเล แล้วเดินโซเซไปข้างหน้า
