“อ๊าก!”เสียงกรีดร้องอันน่าสะพรึงกลัวดังมาแต่ไกล เสิ่นชิงจู่ เติ้งเหว่ย และหลี่เลี่ยงที่กำลังแยกย้ายกันค้นหาต่างชะงักพร้อมกัน ก่อนจะรีบวิ่งไปยังทิศทางที่ได้ยินเสียงนั้นทันที!ภายในป่าที่มืดมิด เสียงร้องของหลี่เจี่ยดังขึ้นเพียงชั่วครู่ แล้วก็เงียบหายไปอย่างรวดเร็ว“หลี่เจี่ย หลี่เจี่ย! นายอยู่ไหน?!”เสิ่นชิงจู่รู้สึกถึงลางร้าย วิ่งไปยังทิศทางต้นตอเสียงร้อง พลางตะโกนเรียกไปรอบๆ เติ้งเหว่ยและหลี่เลี่ยงก็วิ่งตามมาด้านหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลแสงไฟริบหรี่ส่องทะลุความมืดมิดของป่าออกมา เห็นเงาร่างใหญ่โตของชายคนหนึ่งค่อยๆ เดินมาทางทั้งสามคนอย่างไม่รีบร้อนชายคนนั้นเปลือยท่อนบน มือขวาแบกขวานยักษ์ไว้บนบ่า มือซ้ายถือศีรษะที่เปื้อนเลือดอยู่ เขาปรากฏตัวต่อหน้าทั้งสามคนพลางแสยะยิ้ม“มาดูซิว่าใครกำลังร้องเรียกกันอยู่?”เมื่อคนทั้งสามต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นหัวมนุษย์ในมือของชายร่างยักษ์ หลี่เลี่ยงทรุดตัวลงนั่งกับพื้น สีหน้าซีดเผือด……เติ้งเหว่ยยืนนิ่งมองภาพตรงหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อร่างกายของเสิ่นชิงจู่สั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ จ้องมองชายร่างยักษ์ที่ยืนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อชายคนนั้นมองพวกเขา ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น“ดี ดี ดี! มีหัวสุกงอมพร้อมเก็บเกี่ยวอีกสามหัวแล้ว!”“ฉันจะเก็บเกี่ยวแม่แกสิ!!!!”เสิ่นชิงจู่คำรามพลางพุ่งเข้าไปข้างหน
