ชีเยี่ยเป็นคนแรกที่สังเกตเห็น รีบหันหลังกลับพลางตะโกนดังลั่น “ทางซ้าย!! ดินถล่ม!!”มอลลี่ยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว กำลังจะใช้ผนึกต้องห้ามทำลายดินและหินที่กำลังไถลลงมา ทว่าไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ด้านหน้าคว้าข้อมือเธอไว้ พูดอย่างจริงจังว่า“ไม่ได้! ตอนนี้โครงสร้างของภูเขาเปราะบางเกินไป ถ้าเธอใช้ [สรรพสิ่งสั่นพ้อง] จะยิ่งเร่งให้ภูเขาถล่มเร็วขึ้น ให้ผมจัดการเอง!”เขาก้าวไปข้างหน้า [ปราการหยก] บนหน้าอกเปล่งแสง เงาสีทองก่อตัวบนพื้นที่ว่างด้านซ้ายของทั้งเก้าคน กลายเป็นปราการสีทองหนาทึบ ดินและหินจำนวนมากที่พัดพาพลังงานมหาศาลกระแทกกับผิวของปราการ แสงสีทองกระพริบ ในที่สุดก็สกัดกั้นดินถล่มที่โถมเข้ามาได้ไป๋หลี่พั่งพั่งในเสื้อกันฝนทหารยื่นมือออกไปอีกครั้ง แสงสีทองเจิดจ้ากลับคืนสู่สร้อยคอบนหน้าอก คราวนี้เขาไม่ได้โอ้อวดเหมือนอย่างเคย แต่รีบกลับเข้าไปในแถว เดินหน้าต่อไปโดยไม่พูดอะไรมอลลี่ที่อยู่ด้านหลังมองดูแผ่นหลังที่เงียบขรึมของเขาอย่างตกตะลึง เหมือนว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นไป๋หลี่พั่งพั่งเป็นแบบนี้ ความรู้สึกแปลกๆ ผุดขึ้นในใจ……แบบนี้……ดูเท่ดีเหมือนกันนะ?
